Strona Główna
Archiwum News
Redakcja
Współpraca
O Stronie
Subskrypcja



J.R.R Tolkien
Zdjęcia Tolkiena
Inspiracje Tolkiena
Śladami Tolkiena
Eseje i felietony
Wywiady
O Książkach
Recenzje
Zapowiedzi wydawnicze
Wiersze
Tłumacze
Tłumaczenie "Hobbita"
Okładki
Wizje Ardy
Dźwięki Ardy
Opera "Leithian"
Galeria
Postacie
Mapy
Valinor
Proroctwa Mandosa
Numenor
Śródziemie
Miejsca
Rasy
Trzy Rasy
Języki
Bronie
Bitwy
Chronologia Krain Zachodu



Wydarzenia Tolkienowskie
FanKlub
FanArt
Wiersze Fanów
Fan Fiction
Hydepark
Horoskopy
Gadżety
Fan Quiz
Komiksy
Hobbit - komiks
Galeria na życzenie



Film-po co
Wersja DVD
Tapety
Download
Trailery
Enya
Obsada
Artykuły prasowe
Reżyser
Ekipa Filmowa
Nowa Zelandia
Wytwórnia
Efekty specjalne
Muzyka Filmowa
Recenzje filmu
Wasze opinie



Kalendarium
Księga gości
Czat
Linki

Analiza grafologiczna pisma ręcznego J.R.R. Tolkiena

Napisane w ramach ćwiczeń przez początkującą studentkę pismoznawstwa.


Kliknij w list, żeby powiększyć

Status i wiek piszącego: Profesor uniwersytetu, pisarz, filolog. Wiek starczy.

Obszar oceniany: Trzy, jednostronicowe fragmenty listów prywatnych z własnoręcznym czytelnym podpisem. Pochodzą z okresu dojrzałości pisma.

Wstępna ocena
Typ pisma: zwykłe.
Stopnień naturalności: naturalne.
Etap rozwoju pisma: starcze.
Klasa pisma: wyrobione, staranne.
Pismo Tolkiena jest wyrobione i staranne. Kaligraficzne. Pozbawione przesady, ale też i nadmiernej szorstkości. Jest to pismo zrównoważone jeśli idzie o formę - ani nie nazbyt ozdobną ani nie nazbyt techniczną.
Czytelność: czytelne częściowo. W większej części czytelne.
Uzupełnienia: z uzupełnień występują nikłe ilości poprawek i podkreśleń ale żadnych wstawek, pogrubień i przekreśleń.

Pierwszym zagadnieniem przy wstępnej analizie pisma jest ogólny wygląd całości tekstu. Otóż w przypadku Tolkiena manuskrypty mają w większości bardzo porządny wygląd, z prawie zerową ilością skreśleń, poprawek i zamazań. Brak jest również zakreśleń kołowych i innych nieregularnych, różnych fal, krzaczków, strzałek i podobnego gryzmolenia. Tzw. gryzmoły oraz zakreślenia, jak też pogrubienia pewnych znaków, jakie pojawiają się pomiędzy czytelnym tekstem często świadczą o zaburzeniach psychicznych, lub o niepewności oraz o niedostarczaniu rozwiązania emocjonalnym i psychicznym napięciom i potrzebom piszącego. W piśmie Tolkiena wystąpiło kilka pojedynczych, prostych podkreśleń kilku słów mających najwyraźniej duże znaczenie dla zrozumienia przez odbiorcę treści listu. Podkreślenia wielokrotne sugerują zmiany chorobowe i zaburzenia umysłowe. Im więcej podkreśleń tym silniejsze są te zmiany i zaburzenia. Podkreślenia pojedyncze zaś ujawniają dużą emocjonalność, wrażliwość i talent lub próżność. Dodatkowo zwraca uwagę posługiwanie się wyłącznie jednym kolorem atramentu co świadczy o dużej kulturze piszącego. Ważne jest też to, że autor w każdym tekście użył jedynie czarnego koloru atramentu. Czarnym kolorem bardziej niż niebieskim najbardziej lubią pisać osoby elokwentne, bardzo kulturalne i o wysokich kwalifikacjach. Piórem piszą często artyści i myśliciele, piórem kulkowym dyplomaci i urzędnicy, długopisami o jaskrawych kolorach, jak zielony, czerwony i żółty (pisaka a nie tuszu) piszą często osoby starające się zabłysnąć lub zrobić karierę, jak też osoby próżne lub niedowartościowane. Ołówkami często piszą osoby mające trudności z pisaniem i słabo piszące, czyli albo piszące rzadko albo ogólnie słabo wykształcone. Dobra jakość pisma, jego estetyka i równowaga form świadczy o równowadze, jaką osoba zachowuje w życiu. Świadczy o tym, że piszący potrafi zachować wewnętrzną harmonię i żyje w pokoju ze światem zewnętrznym.

Następną kwestią we wstępnej ocenie pisma jest ustalenie na ile pismo jest naturalne. Czyli na ile nie zostało przekłamane okolicznościami, takimi, jak fałszerstwo, stan dokonywania przestępstwa, stan chorobowy i jakiekolwiek naciski lub warunki stresogenne oddziałujące na piszącego w chwili pisania. Odnosi się to też do postawy, jaką przyjął piszący przy pisaniu - czy stał czy siedział, czy miał twarde, wygodne podłoże i przestrzeń do pisania. W tym przypadku można z pewnością stwierdzić, że te fragmenty pisma są zapisane w warunkach całkiem naturalnych, czyli nie podlegających naciskom, manipulacjom, niewygodom ani stresowi.

Następną ważną kwestią jest natężenie pisma albo inaczej impuls. Jest to umiejętność nakreślenia jak największej ilości znaków bez odrywania środka pisarskiego od podłoża. Natężenie w tym przypadku wydaje się znaczne, ale nie jest idealne. Może to było spowodowane wyłącznie ograniczeniami, jakie stwarza pióro, narzędzie trudne, które trzeba często napełniać i oczyszczać. Do którego użycia trzeba przywyknąć. Choć oczywiście to ostatnie nie ma zastosowania w przypadku pracownika nauki, który od dziecka pisał tylko piórem, gdyż było ono w jego czasach najbardziej powszechne i dostępne z wszystkich środków pisarskich. A może nienajlepszy impuls spowodowany jest w tym przypadku wiekiem piszącego. Jednak prawdopodobnie to konkretne ograniczenie impulsu spowodowane było raczej rosnącą szybkością pisania oraz tym, że piszący zwykle szybciej myślał niż pisał. Częste odrywanie narzędzia od podłoża, ogólnie znamionuje konieczność namysłu, niepewność co trzeba i można napisać. Jednakże częstsze odrywanie narzędzia od podłoża w trakcie szybkiego zapisywania jednego, dłuższego zdania znamionuje osobę wykształconą, która szybciej myśli, jak pisze, albo osobę zajętą, która spieszy się z zapisaniem, jak najwięcej ze swych myśli zanim ulegną zapomnieniu lub pomieszaniu. Natężenie, impuls w tym przypadku nie musi znaczyć, że autor ma problem z wyrażaniem swych myśli, że ulega dekoncentracji, że wolno i niezdecydowanie pisze, ale wręcz przeciwnie, że ma wiele do powiedzenia oraz dojrzały styl pisania. Impulsy mogą być grammowe, literowe, sylabowe albo wielowyrazowe. To pismo, na ile można to stwierdzić nie mając fizycznie w ręku kartki z zapisem, wydaje się mieć impuls sylabowy przez większość czasu, jednak z tendencją do cofania się, pogarszania się w stronę impulsu krótszego - literowego.

Wielkości pisma nie da się zmierzyć w przypadku pliku albo obrazka na komputerze ani porównać jego zasięgu z wielkością papieru ale najprawdopodobniej sądząc pobieżnie to pismo należy do małych, czyli mierzących między 1.5 a 2.5 milimetra. Nie jest drobne - poniżej półtora milimetra, ale nie wygląda też na średnie - powyżej 2.5 milimetra, ani na duże - powyżej 4 milimetrów, ani bardzo duże - powyżej 6 milimetrów. Być może wielkością jest bliskie średniemu. A więc pomiędzy małym a średnim. Pomiędzy 1.5 a 4 milimetra.


Kliknij w list, żeby powiększyć

Margines lewy jest tutaj bardzo równy od góry do dołu strony. Nieregularny, postrzępiony margines lewy oznaczałby, wedle niektórych interpretacji kobietę, a wedle innych osobę nieuporządkowaną i mało zrównoważoną. Byłaby ona niekonwencjonalna ale także bałaganiarska. Szeroki lewy margines świadczy o tym, że osoba pisząca unika przeszłości. Jako okresu niespokojnego i trudnego. Nie ma w tej przeszłości jakichś szczególnie miłych wspomnień. Charakteryzuje taką osobę rozmach w działaniu ale pozwala ona popisać się także osobom od niej zależnym i jej podległym. Raczej taka osoba byłaby dobrym szefem, nie zgarniającym całej śmietanki wyłącznie dla siebie. Jest kulturalna i komunikatywna. Odważna w zderzeniu z rzeczywistością. Margines prawy jest tutaj też znacząco regularny, co nie jest częste, bo zwykle prawy ma dużo większą nieregularność jak lewy. Szeroki margines górny oznacza respekt dla osób, do których się kieruje pismo oraz sformalizowaną postawę wobec wszelkich "tych na górze", tych, którym się podlega. W przypadku Tolkiena mamy dowody w życiorysie na jego trudność w przeciwstawieniu się autorytetom i przełożonym. Osoba robiąca szerokie górne marginesy jest często nieśmiała. Nielubiąca wystawiać się na ocenę. W przypadku Tolkiena znany jest jego niepokój przed wystawieniem na ocenę czytelników jego dzieł. Szeroki dolny margines świadczyłby o rezerwie i braku zainteresowania otoczeniem. Ludzie tak piszący są idealistami i bardzo starają się, aby nikogo nie urazić. Jednak margines dolny tutaj jest nieduży i do tego widocznie mniejszy od marginesu górnego. Wąski dolny margines świadczy o potrzebie bliskich kontaktów z otoczeniem. Osoba taka jest w stanie prowadzić znaczące życie towarzyskie. Osoba zostawiająca wąski dolny margines jest też sentymentalna. Im węższy jest dolny margines tym silniejsze są te cechy. Mała różnica pomiędzy marginesami lewym i prawym, czyli, że jeden nie jest od drugiego znacznie szerszy(razem przypominają ramkę) świadczy o tym, że piszący ma dużą wrażliwość estetyczną i zdolności artystyczne. Duże zdolności i wrażliwość tego typu sygnalizowane są przez robienie jak najdokładniej równych odstępów w obu bocznych marginesach, dbanie, aby oba były jednej szerokości. Szerokie lub zbyt szerokie oba boczne marginesy oznaczają kogoś o dużym poczuciu estetyki, małe i za wąskie marginesy stosują osoby nie mające żadnych wyższych skłonności estetycznych i artystycznych. Za to często charakteryzujące się skąpstwem i materializmem. Równe lewe marginesy świadczą też o posiadaniu zdolności plastycznych, ale niezbyt dużych. Duże zdolności plastyczne sygnalizuje kształt dużych liter ´M´ i ´N´. Mają być one podobne do rzymskiej cyfry II i III z prostym daszkiem (albo rosyjskich liter ´T´ i ´P´), tak pisali te znaki ludzie o dużym talencie malarskim, Picasso i Churchill.

Linia wierszy jest prosta, o kierunku zdecydowanie poziomym, ale chwilami bardzo lekko wznosząca się. Pismo o linii poziomej mają osoby bardzo zrównoważone, kontrolujące się i stabilne, zaś pismo o linii lekko wznoszącej się oznacza, ze piszący jest osobą aktywną, optymistyczną oraz ambitną. Im bardziej pismo się wznosi, tym więcej jest w charakterze optymizmu, ale także niepokoju oraz nierealistycznego spojrzenia na świat, zaś osoby o liniach za mocno wzniesionych mogą być maniakalne.

Podpis jest najbardziej osobistym wyrażeniem siebie w piśmie. Podpis ujawnia, jak jego autor widzi siebie, oraz jak chce być postrzegany. Rozmieszczenie podpisu po prawej stronie. Tak podpisują się ci, którzy nie mają żadnych problemów ze sprawami życia codziennego. Natomiast podpis składany wyraźnie po lewej stronie świadczyłby o tym, że piszący trzyma się kurczowo przeszłości. Gdyby podpis był pośrodku ujawniałby osobę, która lubi eksponować siebie i dominować w otoczeniu. Zwłaszcza, jeśli podpis jest jednocześnie duży. Lub większy w porównaniu z resztą tekstu. Podpis Tolkiena składa się zawsze z pełnego nazwiska i z pierwszych liter wszystkich imion, które są w całości lub częściowo opatrzone kropką. Podpis jest czytelny, oba elementy podpisu są czytelne co oznacza brak skrytych zamiarów i chęci do oszukiwania lub ukrywania się. Czytelnie piszą osoby szczere i otwarte. Podpis jest regularny, znaczy, że ani imię nie jest większe lub wyższe od nazwiska, ani nazwisko nie jest większe lub wyższe od imienia (imion). Oznacza to, że obie sfery życia - zawodowa i prywatna są tutaj w równowadze, nie są ze sobą w konflikcie. Gdyby imię było większe znaczyłoby to, że osoba taka ignoruje rodzinę lub się jej wstydzi, albo jest z nią w konflikcie. Gdy zaś większe jest nazwisko piszący szczyci się swą rodziną ma do niej wdzięczność oraz traktuje ją, jako wzór do naśladowania. Jednakże ten podpis składa się z inicjałów imion i pełnego nazwiska co znaczy, że przewagę w życiu piszącego ma sfera zawodowa. Gdyby podpis składał się z pełnego imienia i nazwiska oznaczałoby to, że w życiu tej osoby obie sfery, prywatna i publiczna łączą się ze sobą. Oraz, że sfera publiczna lub zawodowa ma duży wpływ na sferę prywatną. Ten podpis zakończony jest krótką, zamaszystą kreską oraz kropką. Podpisy zakończane kropką lub krótką kreską należą najczęściej do osób wyrażających pewność siebie, w podpisie w ten sposób podkreślają oni swoje ja. Tak podpisują się ludzie zarozumiali, albo wymagający, lub niezwykle wrażliwi na punkcie własnej osoby. Często drażnią ich krytyczne uwagi, co nie znaczy, że nie potrafią być samokrytyczni. W dyskusji zawsze lubią mieć ostatnie słowo. W podpisie Tolkiena wyjątkowo wyrazista jest środkowa, mała litera ´K´. Bardzo podobna do kaligraficznej dużej litery ´K´. Mamy w tej literze wyraźnie przedłużoną górną kreskę, (z dodatkowym zawijasem) co ujawnia duże ambicje. Zawijasy i pętelki zwykle oznaczają wrażliwość estetyczną i talenty artystyczne lub literackie. Duża litera ´T´ jest elegancka i prosta, o kaligraficznym lecz czystym kształcie. Czyste i proste linie w dużych literach ´T´, ´F´ i ´R´, wskazują na wysoką kulturę, wydajność i samokontrolę. Sądzę, że wzmocnieniem tej interpretacji jest także to, że obok mamy dwie duże litery ´R´, które są równe, proste i identyczne. Im bardziej powtarzalne są elementy pisma, im łatwiej jest, głównie w podpisie, powtórzyć daną formę, tym widać większe wyćwiczenie w pisaniu. Bardzo niewiele osób ma zawsze identyczny podpis, większości ludzi podpis za każdym podpisaniem będzie mniej czy bardziej różny od poprzedniego. Podpis Tolkiena jest niemal zawsze stały. W każdym z listów, jakie można zobaczyć styl, forma, nacisk i wielkość są identyczne, a pozostałe parametry są bardzo podobne. Mała litera ´l´ ma w tym podpisie pętelkę normalnej wielkości, co wskazuje na osobę uczuciową i mającą fantazję.


Kliknij w list, żeby powiększyć

Na każdym z trzech przykładów widać, że im dalej postępuje zapis tym jest nieco szybszy i mniej staranny, bardziej nieczytelny i rozstrzelony. Może to świadczyć o pośpiechu kogoś zapracowanego, ale także o zmęczeniu. We wszystkich przykładach litery w większości stawiane są bardzo prostopadle, maja kąty zbliżone do 90 stopni. Jest to więc styl pisma charakterystyczny dla osób o charakterze zrównoważonym, zwanych ambiwertykami. Ambiwersja leży na styku ekstrawersji i introwersji. Mają oni "głowę nad sercem", mają dystans do świata, doskonale kontrolują emocje, dominują, są praktyczni i ostrożni. Pismo pochylone w lewo oznacza osoby o charakterze introwertycznym, a pismem pochylonym w prawo odznaczają się osoby o charakterze ekstrawertycznym. Im mocniej pismo jest pochylone tym silniejsza jest cecha, czy też typ emocjonalności piszącego. Pisma pochylone w skrajnie lewą stronę oznaczają ludzi ze skłonnościami depresyjnymi, obciążonych wielkim smutkiem i fatalizmem, żyjącymi przeszłością, nie skłonnymi do pozytywnego nastawienia do przyszłości oraz ludzi emocjonalnie zablokowanych, którym brakuje ciepła i spontaniczności. A pisma pochylone skrajnie w stronę prawą oznaczają ludzi obciążonych nadmierną pewnością siebie, uciekających od przeszłości w przyszłość, nadmiernie eksponujących emocje, impulsywnych, skłonnych do nadmiernej ufności, otwartości i próżności. Osoby mające pismo proste, bliskie pionu, nie pochylone w żadną stronę charakteryzują się równowagą emocjonalną, opanowaniem i umiarem.

Duży kąt nachylenia liter - na prawo lub na lewo, jak też duża przemienność kątów nachylenia liter, czyli tzw. wachlarzowatość pisma, kiedy to pismo - w jednym wyrazie lub zdaniu - raz pochyla się mocno na prawo a za chwilę mocno na lewo, świadczą o osobowości neurotycznej piszącego. Duże różnice w wielkości tych samych liter w jednym słowie lub zdaniu również oznaczają osobowość silnie neurotyczną. Różnica w wielkości tych samych liter w jednym wyrazie lub zdaniu w przypadku Tolkiena jest bardzo nieznaczna. Mała różnica, a tutaj niemal niezauważalna, świadczy o tym, że piszący nie jest neurotycznym typem osobowości. Osobowość neurotyczna nie jest chorobą ani zaburzeniem a jedynie typem osobowości, podobnie jak typy ekstrawertyczny, ambiwertyczny i introwertyczny. O neurotycznej osobowości świadczą także zbyt duże odstępy pomiędzy linijkami tekstu oraz za duże odstępy między wyrazami. W obu przypadkach w piśmie Tolkiena wyraźnie zaznaczają się tendencje odwrotne. Odstęp między dwiema linijkami tekstu oraz między dwoma wyrazami są umiarkowanej wielkości oraz prawie niezmienne, równe i płynne.

Otwarte owale w górnej części pisma, jakie możemy zobaczyć w wielu zdaniach tych listów, głównie w małych literach ´o´, ´e´ lub ´a´ oznaczają osoby szczodre, łatwowierne, gadatliwe. Litera duża ´G´ tak, jak ją tu widać, jest dość podobna do litery ´G´ pisanej przez osoby o pewnym awanturniczym usposobieniu. Skłonnych do przygód, urodzonych odkrywców. Natomiast proporcjonalna mała litery ´g´ wskazuje na osobę zrównoważoną. Małe ´d´ jest to jedna z liter mówiących o kontaktach międzyludzkich i uczuciowości. Może wskazywać na skłonność do przemocy, albo podatność na emocjonalne urazy. Jak też na schorzenia psychiczne. Litera ta zdradza też uzdolnienia plastyczne i literackie. Ozdobne małe ´d´ takie, jak u Tolkiena, z małą i krągłą częścią dolną oraz ze skręconym w lewo artystycznym zawijasem, jako laseczką, co razem daje znak przypominający bardziej duże, ale wąskie ´S´ niż małe ´d´, może wskazywać na ekscentryczność, pozostawanie w sferze przeszłości, oraz zdolności artystyczne. Małe ´i´ jest bardzo konwencjonalne, co zdradza tzw. typ starego nauczyciela. Chociaż jednocześnie wyraźnie widać prostotę tej litery, bo w tych listach pozbawiona jest tej podpórki z lewej strony, od której często zaczyna się kreślić małe ´i´ a więc przypomina tu pojedynczą kreskę, na jaką często wygląda duże ´I´ u ludzi niezmiernie inteligentnych lub o zdolnościach inżynierskich, o umysłach ścisłych i matematycznych. Małe ´i´ w listach daje sygnał o precyzji i opanowaniu. Taką interpretację w listach wspiera kształt małego ´t´, równie oszczędnego i precyzyjnego, przypominającego prosty krzyżyk. W języku polskim litera ´i´ jest literą intelektu, zaś w angielskim mówi o osobowości, o ego, gdyż to właśnie znaczy angielskie ´I´ - ja. Tolkien duże ´I´ pisze na dwa sposoby, raz jako prostą kreskę, (choć nie przypominającą typowej rzymskiej jedynki z dwoma daszkami, która w interpretacji pisma zdrowej osoby ma oznaczać ludzi spragnionych władzy, zdobywców) a raz jako kreskę z górną poziomą kreseczką, ale obie wersje są proste. W pierwszej wersji ´I´ oznacza kogoś, kto bardzo silnie podkreśla swoją osobowość, swoje ja, i zapewne lubi ją wyrażać w każdym nadarzającym się działaniu. W drugiej wersji oznacza osobę, która myśli ściśle i zwięźle oraz ma duży zasób wiedzy, którą jednak z nikim się nie dzieli.

Małą literę ´s´ Tolkien pisze na dwa sposoby, raz jako typowe małe ´s´ (w słowie ´Kentish´ albo ´Evesham´), a innym razem jako drukowane małe ´s´ (w słowie ´say´, albo ´letters´). Drukowana mała litera ´s´ należy do liter intelektualnych. Natomiast typowa mała litera ´s´, tak jak tutaj otwarta świadczy o gadatliwości i łatwowierności. Duża litera ´A´ u Tolkiena jest bardzo standardowa i nawiązuje do tradycyjnej kaligrafii. Tezę o łatwowierności wspiera duże ´B´, gdzie dolny brzuszek jest nieco większy od górnego. Gdyby wielkość brzuszków była odwrotna litera wskazywałaby na przesadny sceptycyzm i podejrzliwość. Całkiem zamknięte u góry, ale kaligraficzne duże ´D´ wyraża dyskrecję, powściągliwość i konserwatyzm poglądów. Malutki haczyk, jaki czasem można wypatrzeć w górnej części dużego ´D´ świadczy o odrobinie kapryśności. Sposób kreślenia małego ´w´ (literka przypomina pośladki), wspiera interpretację, że jest to osoba nie potrafiąca znieść lub ciężko znosząca krytykę. Żadna z liter mających znaczenie w przypadku tych listów nie wykazuje anormalnych zachowań ani też skłonności do oszustwa, matactwa albo do emocjonalnego zimna. Szczerość, towarzyskość i przyjazność ale także łatwowierność są tutaj wyraźnie widoczne. Niewiele liter wskazuje na zdolności literackie oraz predyspozycje do zawodu nauczyciela. Sposób kreślenia małego ´h´ kanciasto i oszczędnie, wskazuje na średnie zdolności literackie, (bo to inne litery w alfabecie wskazują na duże zdolności literackie), wyraźnie faliste ale regularne, w stałych odstępach kreślone daszki nad laseczką w małej literze ´t´ świadczą o uspołecznieniu, wdzięku i poczuciu humoru. Małe ´f´ mające poprzeczkę pośrodku wskazuje na predyspozycje do stanu duchownego. Małe ´f´ u Tolkiena, proste, surowe, ekonomiczne, świadczy o surowości, srogości charakteru oraz zamiłowaniu do sportu na świeżym powietrzu. O wykształceniu klasycznym oraz zamiłowaniu do kultury klasycznej, jak też o dążeniu do doskonałości świadczą litery ´E´ kreślone podobnie, jak grecka sigma (choć w tym przypadku litera ´E´ bardziej jest podobna do tej litery w znaku ´euro´) oraz litery ´d´ z wyraźnym zawinięciem laseczki w prawą stronę, tak, jak rosyjskie ´b´. (mogą być tez zawinięte w lewą stronę tak, jak w greckiej literze ´delta´, co tu jednak nie wystąpiło). Duża litera ´M´ w słowie ´Miss´ sygnalizuje silne związki z przeszłością i z rodziną, oraz materializm i brak poczucia bezpieczeństwa. Zapewne w tym przypadku bezpieczeństwa finansowego.

Napisła:Tallis



Jeżeli podoba Ci się ta strona i jesteś prawdziwym fanem Tolkiena, to oznaka, że powinieneś na nas zagłosować :).



Allarte.pl

TheHobbitFilm.com

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zabrania się wykorzystania powyższych materiałów tekstowych oraz zdjęć bez zgody właścicieli.
Copyright © by Ada Myzik
Hosted by Cyberdusk.pl