Strona Główna
Archiwum News
Redakcja
Współpraca
O Stronie
Subskrypcja



J.R.R Tolkien
Zdjęcia Tolkiena
Inspiracje Tolkiena
Śladami Tolkiena
Eseje i felietony
Wywiady
O Książkach
Recenzje
Zapowiedzi wydawnicze
Wiersze
Tłumacze
Tłumaczenie "Hobbita"
Okładki
Wizje Ardy
Dźwięki Ardy
Opera "Leithian"
Galeria
Postacie
Mapy
Valinor
Proroctwa Mandosa
Numenor
Śródziemie
Miejsca
Rasy
Trzy Rasy
Języki
Bronie
Bitwy
Chronologia Krain Zachodu



Wydarzenia Tolkienowskie
FanKlub
FanArt
Wiersze Fanów
Fan Fiction
Hydepark
Horoskopy
Gadżety
Fan Quiz
Komiksy
Hobbit - komiks
Galeria na życzenie



Film-po co
Wersja DVD
Tapety
Download
Trailery
Enya
Obsada
Artykuły prasowe
Reżyser
Ekipa Filmowa
Nowa Zelandia
Wytwórnia
Efekty specjalne
Muzyka Filmowa
Recenzje filmu
Wasze opinie



Kalendarium
Księga gości
Czat
Linki

Muzyka filmów Władca Pierścieni.
Cz1. Drużyna Pierścienia.

Tłumaczenie Tallis książeczki do wydania kompletnego ścieżki dźwiękowej do filmu


Okładka płyty

Przez dziesięciolecia Władca Pierścieni J.R.R. Tolkiena zachwycał czytelników. My zaś, połączyliśmy się z uniwersalnymi tematami - wagą przyjaźni, świętością domu, odpowiedzialnością, poświęceniem, pokusą i akceptacją. Przestudiowaliśmy intrygujące pokłady konstrukcji tej opowieści - kompletną historię Śródziemia, jego języki, kultury, obyczaje, sztukę i wiedzę. Ale, oczywiście jest tam i sam spektakl - przygoda, niebezpieczeństwo i pasja. Materia typowa dla świetnego opowiadania. Być może największe dziedzictwo siły oddziaływania tej opowieści leży w poziomie zaangażowania jej, zachwyconych fanów. Niektórzy poświęcili lata na studiowanie języków wykreowanych przez Tolkiena, płynnie odmieniając w quenii i sindarinie, inni zakładali grupy dyskusyjne, analizując skład wszelkich podtekstów. Niektórzy czytają te ksiązki, co roku. Niektórzy prowadzą wyczerpujące witryny sieciowe. A niektórzy spędzili większą część dekady realizując tą opowieść dla srebrnego ekranu. W późnych latach 90 tych Peter Jackson wraz ze scenarzystkami Fran Walsh i Philipą Boyens zaczęli zbierać materiał do tego, co stałoby się twórczym dziełem o znaczeniu przełomowym. Po metodycznym zebraniu tomu Tolkiena w trzy, zdatne do dalszej pracy scenariusze zgromadzili nie mającą porównania twórczą załogę - artystów, którzy zdolni będą zrealizować tak splątaną i obszerną kinematograficzną wizję. Ci, którzy się do ekipy przyłączyli odkryli w sobie poziom zaangażowania pasujący do najbardziej żarliwych fanów Tolkiena. Praca projektancka zaczęła się na lata przed właściwymi zdjęciami i miała trwać lata po nich. Plany zbudowano kilka sezonów wcześniej, aby się właściwie zestarzały od pogody. Tuziny i tuziny kostiumów uszyto i zaprojektowano. Zatrudniono lingwistów tolkienowskich oraz metalurgów i kowali. Kółka kolczug ręcznie łączono przez cały rok. Zrobiono tysiące masek. I uszu. I stóp. Filmy te, nie tylko chętnie powitały najwyższy stopień oddania, ale zażądały go. Jackson, Walsh i Boyens wiedzieli, że ten projekt będzie stanowił wyzwanie szczególnie dla kompozytora. Film wymagał napisania 12 godzin prawie nieustannego akompaniamentu w ciągu pięciu lat. Języki, pieśni i wiersze Tolkiena musiały być włączone do filmu. I była tam też, epicka opowieść, która sama opływała w kultury, obyczaje, przyjaźń, poświęcenie, przygodę i niebezpieczeństwo. Płynąc poprzez plany, miedzy aktorami i efektami specjalnymi, muzyka miała być krwioobiegiem opowieści, wyrażającym jej poetyckie serce.

Muzyka Shora do Władcy Pierścieni stała się kreacją muzyczną, jak żadna inna muzyka filmowa. Jak w operze, ta muzyka wrzuca widownię wprost do świata opowieści, zamazując linię między intrygą a dzwiękiem, aby wytworzyć wrażenie wysokiego dramatu o wielkiej wartości artystycznej. Każda kultura ma indywidualny zestaw instrumentów, solistów i instrumentalistów oraz wyraźnie odrębny muzyczny styl. Muzyka wzmacnia, podkreśla, każdy psychologiczny i fizyczny niuans intrygi - od rozdzierającej serce wewnętrznej walki Froda, do najbardziej przełomowych, epickich bitew ? z posmakiem abstrakcyjnie starożytnych i eksploratoryjnie współczesnych stylów muzycznych. Władca Pierścieni właściwie więcej ma wspólnego z Parsifalem Wagnera niż z jego Pierścieniem Nibelungów. Pisarstwo Tolkiena miało bardzo wyraźne, rzymsko-katolickie odniesienie do świata co sprawia, że więcej jest tu wspólnego z Parsifalem niż z Nibelungami. Nibelungowie są o staronordyckich bogach i nie ma w tym ani śladu jakiegokolwiek rodzaju chrześcijańskiej myśli. Parsifal zaś, jest o miłosierdziu, wyrzeczeniu i akceptacji śmierci i, o wszystkim tym, o czym w swej istocie mówi Władca Pierścieni.

Oczekując dużej skali filmu, Shore przystąpił do pracy dając sobie rok, na każdy z trzech epizodów podczas, gdy zwykle, większość ścieżek filmowych jest komponowana w ciągu trzech, czterech tygodni. Rozwój opowieści w założeniu miał być oddany przez rozwijanie się tematów Shora. Wplecionych do soundtraku jest ponad 80 odrębnych laitmotywów. To bardzo niezwykłe w świecie filmu, gdzie nawet najbardziej dopracowana ścieżka muzyczna nie zawiera więcej, jak około 20 tematów.

Śródziemie autora jest światem pojednanym przez cel, zjednoczonym, aby odeprzeć wolę Pierścienia i, czyniąc to zapewnić przyszłość ufundowaną na, nowo wykutych relacjach. Tematy przeznaczone dla poszczególnych kultur Śródziemia wypełniono niezauważalnymi, subtelnymi związkami kultury jednej z drugą. Pierwsze trzy dzwieki tematu Shire, wznoszą się po stopniach skali majorowej, by zawsze wzywać hobbitów z powrotem do zielonego domu, podczas, gdy temat Kuszenie Pierścienia, wznosi się o trzy stopnie w skali minorowej, by naginać wszystkie rasy do swej woli. Te same trzy nuty, dzwięczą walecznie i ochronnie w drugiej połowie tematu Drużyny, koalicji ufundowanej dzięki Pierścieniowi lecz, poświęconej jego zniszczeniu. I ta sama figura jest traktowana, jako pełne akcji ostinato w sekwencjach w Morii i w Jaskini Szeloby, gdzie Pierścień przywiódł naszych bohaterów na ich zgubę. Temat Elfów z Lothlorien, którzy mają wyjątkowe zrozumienie Saurona i Pierścienia nabyte przez tysiąclecia przejmuje te trzy, wznoszące się dzwięki i zmienia je do postaci egzotycznych, wzrastających (powiększonych) harmonii przypisanych do elfów i do pradawnych epok Śródziemia. To samo chromatyczne wyczucie harmoni wpisane jest w materiał starożytnego Gondoru i, co ważniejsze, wiekowego żalu Golluma. Rozdzierający, żałosny temat Golluma jest przepleciony z muzyką dla motywu Historia Pierścienia, które razem nadają oddech życia filmowi, dwoma, przedłużonymi wznoszącymi się akordami, oddzielonymi półtonem. To wrażenie okręgu połączeń, wrażenie powiązań zataczających krąg, daje możność Shorowi nie tylko na podkreślenie międzykulturowych związków obecnych w świecie Tolkiena, ale i na oświetlenie najważniejszych dramatycznych kwestii: oddania, kuszenia, czystości, dobra i zła. Każda kultura z właściwym sobie, unikalnym stylem muzycznym, i z kilkoma tematami, solistami i instrumentami. Ścieżka początkowo zawiera zachodnie wcielenie orkiestry symfonicznej i chóru, ale pomiędzy standardowymi instrumentami takimi, jak smyczki, blachy i dęte drewniane, zagnieżdżone są dwa tuziny instrumentów specjalnych pozbieranych w kulturach z całego swiata. "To Śródziemie sprzed 5 ? 6 tysięcy lat a instrumentów użyto do oddania charakteru tego okresu. Chciałem także pokazać ewolucję muzyki i skąd wczesna muzyka pochodziła ? ludzie śpiewający i grający na fletach i piszczałkach. I oczywiście te instrumenty przekształcały się w to, co my dziś znamy, jako nasze instrumenty zachodnie." Shore wprowadza poszczególne tematy kultur w izolacji, oddzielone od siebie, ograniczone do swych własnych standardów i wzorów, ale, gdy opowieść rozwija się materiał muzyczny zaczyna się mieszać, sugerując, że potrzeba wysiłków, z każdej strony świata.


Książeczka do wydania kompletnego

W świecie Tolkiena Natura ma własną kulturę, tak samo, jak elfy i hobbici. To świat wolniej reagujący, bardziej niechętny skierowaniu swej siły zbrojnej przeciw Sauronowi tak więc, muzyka Natury nadpływa stopniowo w trakcie filmu. Jeden z najbardziej eterycznie pięknych momentów w FOTR nadchodzi dzięki scenie z ćmą, której Gandalf powierza swe uwolnienie z wieży Orthank. Shore wprowadza chłopięcy sopran (Edward Ross) śpiewający to, co się stanie tematem Nature´s Reclamation. Ta melodia jest antidotum na przemysłowe grzmoty muzyki Isengardu: rozległa i organiczna w kształcie, łagodna i naturalna w wyrazie. Jest ten motyw reprezentacją Natury opierającej się otaczającemu złu w prostych konstrukcjach: stopniach skali pomykających w górę i w dół, umieszczonych w najczystszych barwach dzięków w arsenale Shora. Motyw Natury bierze przykład z oddychającego, organicznego kształtu tematu Historii Pierścienia, który unika nadmiernego poczucia pulsu lub bitu. Najbardziej subtelne akcenty Shore?a tkwią w temacie Natury, tak samo, jak jego najbardziej operowe skłonności. Zatem, jak TTT i ROTK nam pokażą, jakkolwiek pasywnym może być świat, potrafi on również przywołać sobie na ratunek wielki gniew. Nature´s Reclamation otwiera ten sam stateczny, wznoszący się pół-ton, jak motyw Historii Pierścienia. Natura oczywiście jest elementem Śródziemia bardziej bezczasowym niż, Jedyny Pierścień. To Natura dostarcza owych, surowych pierwiastków, które Pierścień stworzyły i, które w końcu nieodwołalnie, zniszczą go. Tak, samo, jak temat Kuszenia Pierścienia, temat Nature?s Reclaimation zawiera chłopięce głosy sugerujące, iż czystość, którą fałszywie oferuje Pierścień istnieje prawdziwie w Naturze.

Narzędzia Howarda Shore przeznaczone dla muzycznego głosu samego Śródziemia są dość podobne do tych, przeznaczonych dla muzyki Natury. Linie melodyczne gładko płyną w opalizujących, akordowych frazach, które bez wysiłku wnikają jedna w drugą. Ruch harmoniczny daje wrażenie komfortu ale jest nieco efemeryczny. Zapis ma tendencje do koncentrowania się raczej na relacjach między wieloma liniami niż, na poszczególnych melodiach. Faktycznie to owe szerokie uderzenia bardziej niż, jakiekolwiek szczególne instrumentacje lub harmoniczne narzędzia, decydują o kształcie muzyki Śródziemia. Warto zanotować, że podczas, gdy temat Natury prezentuje określone pragnienie naturalnego świata (oczyszczenia z sauronowej industrializacji), muzyka samego Śródziemia poszukuje swej własnej równowagi. Te tematy reprezentują porządek - równowagę między wysiłkiem a osiągnięciem, smutkiem i radością, strachem i bezpieczeństwem - i, jako takie, zgrupowane są w dwie kategorie - tematów Ring Quest (Wyprawy Pierścienia, zajmujących się wedrówką Pierścienia przez świat) i All Shall Come to Darkness (Wszystko podąży ku Ciemności) powiązanych ze światem śmierci i rozpaczy.

Temat Ring Quest to kolekcja krótkich, splecionych ze sobą tematów, z których każdy reprezentuje podróż Drużyny. Pierwszy z nich, The Journey There słychać, przy pierwszych krokach wyprawy Froda i Sama. Linia melodyczna rozciąga się wciąż pod górę, zakreślając te same, złowieszcze, rosnące harmonie słyszane w temacie Rivendell. Drugi temat w kategorii Ring Quest to Dangerous Passes grany wielokrotnie, gdy całkiem już sformowana Drużyna opuszcza Rivendell i skierowuje się w stronę przełęczy Caradrhas. Zapis jest płaski, pustynny lecz, jednocześnie uparcie powracający, ukazując mijanie czasu i odległości, szerokimi, łukowatymi liniami. Shore ochładza swą muzyczną paletę umieszczając ten temat wysoko na smyczkach i wzmagając chromatyczną niestabilność. Wywołane tym tematem rozciągnięte kształty, jakby zmęczone ramiona reprezentują uciążliwą, obciążoną brzemieniem trasę leżącą przed Drużyną. Elastyczny motyw Evil Times jest jedynym wśród Ring Quest motywem wiążącym się, z każdą, poszczególną postacią, cierpiącą przeszkody na drodze do zniszczenia Pierścienia - pozostałe motywy Questu są przypisane tylko członkom Drużyny, jako całości. Ta krótka partia biegnie poprzez wszelkie wariacje, a jednak cały czas zachowuje znaczenie trudów i cierpień, jakie znoszą bohaterowie. Evil Times ukazuje się po raz pierwszy, gdy Gandalf jest uwięziony na szczycie Orthanku w Drużynie a powiększa swą ważność i częstotliwość pojawiania się, aż do ostro pulsującego tła, które prowadzi Sama do Cirith Ungol w Powrocie Króla. I, choć Evil Times jest najsubtelniejszym z kolekcji motywów Ring Quest, jest też najbardziej obecnym, ciągle wplatanym, jak samo cierpienie w nić wyprawy Drużyny. All Shall Come to Darkness. To cztero nutowe motto na wysokich smyczkach skrzywiony odłamek skali chromatycznej, którego użyto dwa razy w FOTR: raz dla sceny śmierci Elendila, ojca Isildura a raz, gdy Boromir próbuje odebrać Frodowi Pierścień na Amon Hen. Oba użycia tematu The Fall of Men zawierają ludzką słabość i śmierć a temat ten przywołuje powtarzającą się klęskę Ludzkości w oporze wobec Pierścienia. The Noble End napisany na chór chłopięcy, najpierw odnosił się do śmierci Boromira w Drużynie a powracał, by znów oznaczać śmierć, smutek, honor i poświęcenie w Powrocie. Tak samo, jak przy wprowadzaniu tematu Gondoru i tematu Natury, zapoczątkowanych w Drużynie ważność tej melodii nie jest czymś widocznym od początku filmu.

Pierścień Jedyny jest najbardziej aktywnym elementem muzycznej opowieści. Ma trzy, odrębne tematy mające reprezentować jego wielopłaszczyznową naturę. Te trzy motywy częstokroć odnawiają się na tych samych instrumentach, w tej samej tonacji i w tym samym stylu, sugerując trwałą i bezgraniczną naturę. Potęga Pierścienia leży w jego uniwersalnym przekazie. Wieść nie potrzebuje być dostosowywana do choćby najlichszej z jego ofiar. Jeśli można powiedzieć, że soundtrak ma motyw centralny, to tu jest nim ta minorowa, znużona, melodyjna smuga. Pierwszy raz słychać go, gdy widzimy litery tytułu The Lord of The Rings i ponownie się pojawia, zawsze, gdy Jedyny zmienia właściciela lub wyraźnie naznacza postęp w swej podróży. Melodia wznosi się i opada w powolnym jak oddech wzorcu, który służy do antropomorfizacji mocy Pierścienia, jednocześnie kreując swój okrągły kształt. Ten oddychający wzór znak firmowy Shora pojawia się ciągle, poprzez całą muzykę, aby nadać jej poczucie organiczności. "Piszę w tym, jakby oddychającym rytmie, aby odczuło się jego naturalność. To ludzkie uczucie". Ten temat zawiera w sobie zarazem i upływ czasu i przedwczesny smutek, sugerujące jak niewypowiedziane zagrożenie niesie ze sobą Pierścień.. Temat Kuszenie Pierścienia umieszczony na czystych, przejrzystych dzwiękach chłopięcych głosów i akcentowany przez brzęczące uderzenia basowych bębnów reprezentuje wszechogarniającą pokusę Jedynego. Melodia dryfuje przez D-minorową skalę a jej fragmenty tworzą odległą i nieuchwytną inkantację. Chóry chłopięce wyrażają zarówno oszukańczą czystość, jaką oferuje Pierścień, jak i chłopięcy status hobbitów. "Jest w tym pewne powiazanie z hobbitami. Wydaje się, że chłopięcy chór odpowiada tu bardziej niż, chór męski lub żeński. I, choć oni sami nie są już chłopcami to istnieje w nich podobna właściwość." Hobbici oczywiście, zachowali optymizm właściwy młodości, taki, jaki ludzie już utracili ? i stąd ludzie są bardziej podatni na syreni śpiew Pierścienia. Temat powraca, gdy kolejno Boromir, Aragorn i Faramir przemyślają nad odebraniem Frodowi Pierścienia.

Chóru chłopięcego użyto także przy Boromirowym pasażu A Noble End w FOTR i ROTK sugerując, że być może to pokuszenie przywiodło go do zguby albo, może, że jedynie przez swój ostatni, bezinteresowny czyn Boromir osiągnął heroizm, który mu fałszywie obiecywał Pierścień. Chór ze swym brzmieniem, młodzieńczym lecz walecznym podkreśla wyraźną różnicę między hobbitami a człowiekiem. Bez swego obrońcy Merry i Pippin są bezbronni w obliczu szarży orków, mimo własnych, szlachetnych wysiłków. A jednak, mimo całej siły tkwiącej w przedstawicielu ludzkości Boromir nie zdołał uczynić tego, co Merry i Pippin właśnie uczynili - pozwolili Frodowi zachować Pierścień. "Boromir jest taki smutny i wie, że nie wytrzyma długo, i wtedy znów słyszycie śpiew chóru. Który ma wspaniały, śmiały, waleczny ton. A hobbici w tym punkcie wydają się, że mogliby zostać Aragornem i Boromirem, mogliby być mężczyznami ale, byli nadal chłopcami w pewnym sensie." Druga fraza motywu Drużyny cytuje pierwsze trzy akordy motywu Kuszenie Pierścienia podświadomie związując wyprawę Drużyny z innego rodzaju oddaniem Pierścieniowi. Chóry chłopięce również reprezentują prawdziwą czystość w motywie Natury - Nature´s Reclamation. Temat The Evil of The Ring - trzeci temat dla Jedynego Pierścienia jest nieludzkim, nieczułym warkotem ograniczonym tylko do czterech tonów i niezachwianym w dążeniu do celu. Ten material muzyczny przeznaczony jest dla najbardziej bestialskich skłonności Pierścienia oraz dla samego Mordoru. W pisarstwie Tolkiena zło Pierścienia i zło Mordoru to, w istocie to samo zło - moc Saurona jest nierozerwalnie złączona z jego wykutym tworem. Motyw ten odnosi obu - Saurona i Mordor, do kolekcji motywów Jedynego. Jak czynił to z innymi, starodawnymi rasami Śródziemia Shore także tutaj traktuje ten motyw wschodnio zabarwionymi harmonicznymi modulacjami [lub alteracjami - inflections w dziedzinie muzyki i dzwięku, tłumaczy się jako ´alteracje´ lub ´modulacje´] (widać to, drugie przejście z taktu na trzy do taktu na cztery), sugerującymi dawną epokę krainy. Interwały melodii przywołują odległy wschodni posmak i, odpowiednio, temat ten zawiera rhaitę - rodzaj oboju, marokański instrument dęty o podwójnym stroiku. W ciągu całego filmu Shore używa wschodnich zabarwień, aby przedstawić starodawne i nieziemskie stworzenia Tolkiena. Motyw The Evil of The Ring słychać w Drużynie ledwo kilka razy, ponieważ, chociaż sam Pierścień jest ciągle obecny to, Sauron - manifestacja zła Pierścienia jest nadal bardzo daleki. Dwie Wieże przywołują ów temat już dużo częściej, jednakże to tylko w Powrocie Króla ten skrzywiony kolec melodii zaczyna dominować w zapisie.

Shire i hobbici są trwale nierozłączni. Ta melodia nie pojawia się wcześniaj, jak, gdy film ukazuje Hobbiton - Prolog Bilba w jaskini Golluma nie zasługuje jeszcze na nią. To pomysł powzięty prosto z twórczości Tolkiena - nie poznamy prawdziwej natury hobbitów, zanim nie zobaczymy Shire. W pewien sposób, odwaga zawarta w tym temacie rozwija się, ponieważ motyw ten reprezentuje najprostszy i najmniej heroiczny aspekt życia - bezpieczeństwo, jedzenie i picie, przyjaciół - a jednak mimo tych podstaw swej natury hobbici przejawiają wytrwałość. Melodia ta ma w filmie najbardziej zasadnicze znaczenie. Wprowadza poczucie domu, bezpiecznego i regularnego stylu życia, które są zagrożone przez Saurona i Pierścień. Temat Shire przypomina odbiorcy, że mimo całej spektakularności i teatralności LOTR jest tak naprawdę o prostych sprawach - przyjaźni, lojalności i świętości domu. Gdy sytuacja w Śródziemiu się pogarsza mamy w tym motywie wyraźne przypomnienie co jest stawką. Temat ten złożony jest z podstawowych i niezbyt ozdobnych elementów muzycznych. Diatoniczna melodia sugeruje prostą, pentatoniczną skalę podczas, gdy harmonie prezentują jedynie rozsądną garść zmian akordowych. Ponieważ ten motyw jest tak prosty i elastycznie skonstruowany, Shore ma możność stworzenia z niego czterech, wyrazistych wariacji: The Pansieve Setting, The Rural Setting, The Hymn Seting oraz A Hobbit Understanding. The Pensieve Setting w klasyczny sposób realizuje orkiestra i używany jest przy scenach wspomnieniowych. Motyw pojawia się częstokroć w swym, bardziej żwawym wcieleniu, jako solówka fletu. A, gdy tego wymaga scena melodię powtarza bardziej dostojnie, solówka klarnetu w nieco głębszym odcieniu melancholii. "Kiedy nie używam fletu, klarnet jest niezłym zamiennikiem dla niego. Jest bardziej elegancki". Kiedy hobbici opuszczą dom temat przechodzi we wrażenie tęsknoty. Używany przez TTT i ROTK, jako chór smyczków, kiedy wspomina się przeszłe życie. The Rural Setting grany jest jako zawadiacka, wiejska melodia o celtyckich wpływach. "Chcieliśmy poczuć, że to hobbici grają taką muzykę, więc nadaliśmy jej taką jakość. Peter powiedziałby - zróbcie to hobbicko. Był świetny w wydobywaniu, poprzez mnie, aktorstwa z wykonawców. Zawsze był świadomy czynnika ludzkiego. " Wariację tą napisano na lekką orkiestrę i zbiór ludowych instrumentów; bodran, gitarę, celtycką harfę, muzet, celestę i cymbały oraz flażolet (inne nazwy to flaszynet, Irish whistle, Tin whistle, flecik polski) i skrzypki, na których grają Mike Taylor i Dermot Crehan. Ta dziarska muzyczna paleta reprezentuje łagodne i niefrasobliwe życie w Hobbitonie, nawet, gdy sam materiał tematyczny nie jest używany. Prawdopodobnie najważniejszą rolę w tym motywie ma flażolet choć, nie wyłącznie. Trzecią interpretacją tematu Shire jest The Hymn Setting, który opłakuje stratę niewinności, jednocześnie świętując zdecydowanie w obliczu przeciwnika. To szerokie odczytanie materiału dotyczącego hobbitów, posadowione na najbogatszych wysokościach pełnej orkiestry.

W poprzednich dwu wariacjach obszary harmoniczne istnieją przez dłuższe okresy, niemal w modalnym stylu dawnego świata. Ale The Hymn Setting regularnie wznosi je, na każdy inny rytm dla uzyskania efektu chorałowego wyraźnego dla tradycyjnej muzyki religijnej Zachodu. Materiał The Hobbit´s Understanding nie jest właściwie typową wariacją. To bardziej rozwijanie krzyżujących się, zachodzących na siebie fragmentów z motywów Pensieve, Folk i Hymn - lecz komplikując je, przez wydłużone linie melodyczne i zmienne rytmy. Pomimo poziomu komplikacji muzyka pozostaje subtelna i emocjonalna. I chociaż hobbici zdolni są do wyrażania poważnych, zadumanych zdań to, nigdy nie zapominają o właściwej sobie obserwacji najprostszych dróg świata tego. Wiele pasaży z tego złączonego motywu powtarza się przez całą kompozycję i pozostaje w relacjach z prostą logiką, która zapewnia hobbitom ich unikalne rozumienie życia. Na końcu Drużyny i na końcu Wież, to Sam wyraża tę samą wiarę w naturalny porządek rzeczy, podczas, gdy ten poruszający motyw jest nadal rozwijany. I, choć temat ten pojawiał się wielokrotnie jeszcze przed tym punktem podróży to właśnie tu znajduje swój najbardziej wyraźny cel - w finale drugiego filmu.


zawartość opakowania z kompletną muzyką

Jak i sama śmiała koalicja, Shorowy temat Drużyny jest łączony z fragmentów przez cały pierwszy film, aby później zostać rozbitym w kawałki. W długiej wersji Drużyny na dvd pojedynczy ton, jakby na podniesienie kurtyny brzmi przy pojawieniu się napisu z podtytułem lecz, jako element opowieści pierwsze, nieśmiałe tony tego tematu towarzyszą przejściu Froda i Sama przez pole kukurydzy w Shire - bo to jest de facto początek Dryżyny. Te skrawki są rozbudowywane kiedy nowi członkowie Drużyny dołączają do hobbitów ale, nie wcześniej, jak, kiedy osiągają osadę elfów w Rivendell temat zostaje do końca uformowany. Podczas narady u Elronda melodia zaczyna drgać w średnioskalowych smyczkach i niskich blachach, kiedy zgłaszają się na służbę. I kiedy Elrond ogłasza ich Drużyną Pierścienia Shore otwiera melodię do, w pełni heroicznego tematu. "To pierwszy moment, gdy słychać ją w pełnej orchestracji. To ważna chwila, musiała być zrobiona dobrze. Film jest duzy i epicki lecz, tak wiele w nim to, tylko ruchy oczu, spojrzenia i gesty." Jest bardzo operowy w gestach. Jest to bardzo odbiorczy ("receptywny" w sensie wizualizacji, łatwości odbioru) i sympatyczny motyw lecz, jednocześnie stalowy i nieafektowany (skromny/nieskarzony) - temat dla dobroczynnej lecz surowej misji.

I, choć zapis ten jest harmonicznie dość nowatorski (sama tonacja jest minorowa zaś harmonizacja majorowa) temat sugeruję relikty zamierzchłej przeszłości. Od chwili, gdy Gandalf spada w głebinę Morii temat Drużyny zaczyna się kruszyć i już rzadziej go słyszymy w tym samym, heroicznym przebraniu.

Druga połowa melodii Drużyny cytuje początek tematu Kuszenie Pierścienia. Fraza ta jest bliska tematowi Shire i chwilami Shore używa jej, aby obracać się wokół Shirowego materiału a najwyraźniej pod koniec pierwszego filmu. W swej dramatyczności temat ów, tworzy ogniwo, złączenie, między niebezpiecznym powabem Pierścienia, świętością domu i odległościami, które trzeba przemierzyć, aby odnowić zachwianą równowagę w Śródziemiu. Jedno, krótkie ostinato z Kopalnii Morii słyszane po raz pierwszy, gdy świecący miecz Froda wykrywa orków, cytuje trzy tony wspólne dla drugiej frazy motywu Drużyny i dla pierwszej frazy motywu Kuszenia Pierścienia, muzycznie umieszczając Pierścień Jedyny w centrum sceny akcji mimo, że dosłownie nie jest on włączany w scenę. Trzy pierwsze tony Drużyny tworzą wzór - ´cały ton w dół/cały ton w górę´, podczas gdy temat Isengardu zaczyna się ´pół tonu w dół/pół tonu w górę´.

Każdy z tych sojuszy, wpływa na los Pierścienia i dlatego oba są podobne w muzycznej formie i zawartości lecz, odrębne w koloraturze i sposobie traktowania. W obu tematach ich początki porównują się, jakby dwie wizje możliwej przyszłości Śródziemia postawione wzajem naprzeciw siebie. Podczas, gdy ten półton odpowiada tajemnicy i złu w motywach Historia Pierścienia, Isengard i Zło Pierścienia, to, ten śmielszy cały ton otwierający jest jego przeciwieństwem. Ciekawe, że ten, oddzielony wzór ´trzy nuty w dół i z powrotem´, po raz pierwszy pojawia się w Prologu do Drużyny zaczynając w tym momencie, gdy Isildur odcina Pierścień z ręki Saurona. W tym punkcie historii Śródziemia ani Isengard, jako sojusznik Mordoru ani, Drużyna, jeszcze nie istnieją lecz, to tym, jednym gestem Ludzkość zapewniła ich powstanie. Kiedy figura ´w dół i z powrotem´ wspina się d-minorową skalą, tak całotonowa, jak i półtonowa wersja są użyte. Upadek Saurona reprezentuje dwuznaczną chwilę dla Śródziemia. Wydarła ona Pierścien Mordorowi, lecz oddała go w ręce człowieka.

Ten, kształt ´w dół i z powrotem´ jest ukłonem w stronę Tolkiena tworząc dosłownie muzyczny odpowiednik 'tam i z powrotem' - faktycznie, odnajdujemy go wspomagającego te dokładnie słowa w piosence In Dreams.

Ten muzyczny wzór tworzy bazę dla wielu, heroicznych motywów muzycznych wydzielonych z materiału tyczącego Drużyny. Motyw Drużyny może być przearanżowywany i dostosowywany do pojedynczych jej członków. Kiedy wiąże się z Gimlim, jest potraktowany krasnoludzkimi harmioniami. Ale dla Aragorna i Gandalfa, dwu postaci, które wyłaniają się z Drużyny, jako mające nowy cel motyw jest przekształcony w ich oddzielne motywy. Nowy motyw Gandalfa nie zacznie się rozwijać aż do chwili, gdy przedstawia się Białego Czarodzieja, ponownie, w Dwóch Wieżach. Lecz motyw Aragorna zaczyna się rozwijać już w Bree. Przez cały film, Strażnik Północy pomału akceptuje swą odpowiedzialność i tak, jego motyw przemienia się, wzmacniając swe związki z melodiami reszty Śródziemia.

Pierwsza melodia reprezentująca smutny stan życia Golluma jest powtarzana w ciagu opowieści, gdy Bilbo i Frodo zaczynają okazywać to samo niewolnicze przywiązanie do Pierścienia. Temat posadowiony jest na serii luźno powiązanych minorowych arpeggiów, przez które wydobywa się sękata, poskręcana melodia, ustanawiając niezwykły śliski charakter. Smeagol/Gollum pod względem motywacji jest najbardziej skomplikowaną postacią co zostało odpowiednio wyrażone umykającą tonalnością tematu. Poprzez całą Drużynę Gollum jest niczym więcej, jak skrytym w cieniu intruzem zawsze ledwie kilka kroków za Drużyną i swym skarbem. Shore maluje mu smutny i żałosny portret tematem " Pity", który staje się centralnym tematem w pierwszym filmie reprezentując Golluma i jego wpływ nawet, gdy sama postać nadal pozostaje w cieniu.

Tematy muzyczne elfów są unikalne w muzycznym świecie Śródziemia. Kultura elficka osiągnęła apogeum na wiele wieków przed historią z "Władcy Pierścieni" i odpowiednio muzyka ta odczuwana jest, jako coś, co pochodzi z innej epoki. Zapis jest skąpany w harmoniach chromatycznych, wschodnich wpływach oraz niecodziennych, rzadkich instrumentach. Pasaże chorałowe także są zbudowane odmiennie, używając jedynie delikatnych kobiecych głosów. Shore wybiera dla nich bardziej przejrzyste tony orkiestry - wysokie głosy, czyste figury pozbawione ciężkich harmonizacji, poukładany, pomysłowy świat dzwięków. Przez ten materiał płynie strumień statecznej bezczasowości, jak również smutek, który mówi o końcu epoki. Obie kultury elfów - z Rivendell i z Lorien - zachowują swą, w sensie abstrakcyjnym - patynę wieków, przez cały film, chociaż obierają odmienne ścieżki rozwoju. Podczas, gdy materiał Lothlorien zaczyna, jako kraj obcy i nieznacznie onieśmielający, po czym stanie się krajem znacznie bardziej gościnnym i osobowym, kiedy Gladriela udowodni swą wierność i stanie się dobroczynnym sprzymierzeńcem. Materiał Rivendell zaczyna z, dającym komfort tonem bogatego i wykwintnego miejsca wytchnienia. Lecz, staje się bardziej i bardziej mroczne odkąd jest opuszczane przez elfów, a Elrond z powodu miłości do córki rozwija ambiwalentne uczucia względem swego przybranego syna Aragorna. Elfy z Rivendell są bardziej od innych społeczności elfów otwarte na przybyszów z obcych krain, stąd, choć ich materiał nie jest pozbawiony połyskliwości, pozostaje nadal mniej egzotyczny od motywu Lothlorien. Tutaj, bardziej swojskie instrumenty ozdabiają warstwy zapisu (albo rozkwitają w warstwach zapisu), które kładą [...] dla damskiego chóru i serie łukowych arpedżiów pomiędzy lśniące harmoniki dzwonów, harf i smyczków. Obie główne melodie zbudowane są z sklepionych linii, co sugeruje rosnące harmonie, zwiększone harmonie (augmentację). Jest tu poczucie dawności, cudownej wnikliwości i otwartości zapisu. Rivendellskie elfy są bardziej skłonne zangażować się w współczesne trudy Śródziemia, więc ich temat jest mniej odrębny i bardziej skłonny do reagowania na obecne sytuacje. Dwa, pozostające w relacji do siebie akordy Rivendell mają taką konstrukcję, że zarys motywu (motywu Rivendell) jest rozpoznawalny nawet, kiedy zmienia się jego głębsza zawartość. Ten zarys motywu pojawia się w scenach w elfickiej osadzie - a kiedy pojawia się Elrond lub Arwena - nieustannie nadpływa i odpływa (opada i wznosi się), jak podpis, lecz prezetuje różne oblicza troski i prestiżu.

Muzycznie Arwena jest często określana, jako mieszkanka Rivendell. Do drugiego i trzeciego filmu wprowadza ją ten sam, siedmiotonowy, wschodzący i zstępujący wzór z pięknej osady elfów. Choć nie jest buntowniczką sportretowana jest, jako mająca więcej niezależności myślenia od swych elfich pobratymców. Stąd styka się z unikalnym materiałem muzycznym, podczas jej pierwszego pojawienia się w "Drużynie Pierścienia". Kiedy wyłania się z lasu, żeński głos intonuje wiązkę anielskich stanz w słodkim, optymistycznym wariancie rivendellskiej palety muzycznych barw. Ta, delikatna pieśń " Arwen Revealed" (Objawienie Arweny) powraca, kiedy trzyma w ramionach Froda po odparciu ataku jeźdźców. Wówczas angielski tekst dialogu Arweny przemienia się w zaklinanie podobne modlitwie.

Tłumaczyła: Tallis



Jeżeli podoba Ci się ta strona i jesteś prawdziwym fanem Tolkiena, to oznaka, że powinieneś na nas zagłosować :).



Allarte.pl

TheHobbitFilm.com

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zabrania się wykorzystania powyższych materiałów tekstowych oraz zdjęć bez zgody właścicieli.
Copyright © by Ada Myzik
Hosted by Cyberdusk.pl