Strona Główna
Archiwum News
Redakcja
Współpraca
O Stronie
Subskrypcja



J.R.R Tolkien
Zdjęcia Tolkiena
Inspiracje Tolkiena
Śladami Tolkiena
Eseje i felietony
Wywiady
O Książkach
Recenzje
Zapowiedzi wydawnicze
Wiersze
Tłumacze
Tłumaczenie "Hobbita"
Okładki
Wizje Ardy
Dźwięki Ardy
Opera "Leithian"
Galeria
Postacie
Mapy
Valinor
Proroctwa Mandosa
Numenor
Śródziemie
Miejsca
Rasy
Trzy Rasy
Języki
Bronie
Bitwy
Chronologia Krain Zachodu



Wydarzenia Tolkienowskie
FanKlub
FanArt
Wiersze Fanów
Fan Fiction
Hydepark
Horoskopy
Gadżety
Fan Quiz
Komiksy
Hobbit - komiks
Galeria na życzenie



Film-po co
Wersja DVD
Tapety
Download
Trailery
Enya
Obsada
Artykuły prasowe
Reżyser
Ekipa Filmowa
Nowa Zelandia
Wytwórnia
Efekty specjalne
Muzyka Filmowa
Recenzje filmu
Wasze opinie



Kalendarium
Księga gości
Czat
Linki

Broń

Wstęp

Broń odgrywała w utworach Tolkiena wielkie znaczenie. Tworzył on zainspirowany starogermańską mitologią i kulturą, a przede wszystkim interesowały go sagi (opowieści o bohaterskich czynach bogów, królów oraz o straszliwych potworach, gigantach). Tolkien był również miłośnikiem Beowulfa (angielskiego poematu z XII wieku).
W mitologii nordyckiej każda ważniejsza broń miała nazwę (jak chociażby Mjollnir- młot Thora, czy Gungnir- włócznia Odyna).
Tolkien tworząc swoje dzieła wykorzystywał umiejętności lingwistyczne i filologiczne, nadając piękne nazwy broniom.


1. Aeglos

Była to włócznia Gil- Galada. Jej nazwę tłumaczy się jako "Śnieżne Ostrze".
Syn Fingona walczył nią z armią Saurona na Dagorlad, Polu Bitwy. Nikt nie mógł się mu oprzeć. Dopiero sam Sauron powalił sławnego Gil- Galada.


2. Anduril

Patrz Narsil- Anduril


3. Anglachel

Miecz zrobiony z "żelaza, które spadło z nieba w postaci rozżarzonej gwiazdy" (czyli z meteorytu). Przecinał on każde żelazo dobyte z ziemi. Dorównywał mu tylko jeden miecz w Śródziemiu (patrz - Anguirel). Oba zostały wykute przez tego samego płatnerza- Eola, Ciemnego Elfa, który pojął za żonę Aredhelę, siostrę Turgona.
Eol dał Thingolowi Anglachela, chociaż niechętnie, za pozwolenie na zamieszkanie w Nan Elmoth.
Thingol podarował owe ostrze Belegowi. Meliana spojrzawszy na klingę wyprorokowała:
"W tym mieczu jest złośliwość. Zachowało się w nim coś z czarnego serca płatnerza, który go wykuł. Nie pokocha ręki, która nim będzie władała, i niedługo pozostanie w jej służbie."
Beleg Kuthalion jednak przyjął dar. Wielu orków z Dimbaru padło od tego ostrza.
Beleg tym mieczem przeciął łańcuchy skuwające, śpiącego Turina, lecz ostrze ześlizgnęło się po kajdanach i raniło uwięzionego w stopę. Turin myśląc, że to orkowie chcą go torturować, zerwał się z krzykiem, wyrwał Belegowi Anglachela i zabił swego przyjaciela, biorąc go za wroga. Gdy zobaczył co uczynił, na wiele dni popadł w letarg.
Straszliwy miecz zabrał wtedy Gwindor (towarzysz Belega), mówiąc, że lepiej by służył zemście na sługach Morgotha, niż by miał bezużytecznie leżeć w ziemi. Gdy po latach Turin dostał się jako jeniec do Nargothrondu, spotkał tam Gwindora, który przekazał mu Anglachela. Biegli płatnerze Nargothrondu przekuli go na nowo dla Turina i zyskał on nazwę Gurthanga (patrz Gurthang).


4. Angrist

Sama nazwa oznacza "Żelazny Topór". Był to nóż zrobiony przez Telchara z Nogrodu (tego samego który stworzył Narsila i Smoczy Hełm). Powiadają, iż był tak ostry, że ciął żelazo jak drewno.
Beren zabrał go Kurufinowi i posłużył się nim do wyłuskania Silmarila z korony Morgotha.


5. Anguirel

Miecz Eola (Ciemnego Elfa, który pojął za żonę Aredhelę, siostrę Turgona), zrobiony z "żelaza, które spadło z nieba w postaci rozżarzonej gwiazdy" (czyli z meteorytu). Tylko Anglachel, bliźniaczo podobny miecz (patrz Anglachel), podarowany Thingolowi, mógł się z nim równać. Anguirela Eol zatrzymał dla siebie.


6. Aranruth

Imię miecza Thingola, które dosłownie oznacza "Gniew Króla". Wspomniane ostrze przetrwało ruinę Doriathu i dostało się w ręce królów Numenoru.


7. Belthronding

Był to wspaniały, wielki łuk przesławnego Belega Kuthaliona. Wykonano go z czarnego, cisowego drewna. Beleg doszedł do takiej perfekcji w posługiwaniu się tą bronią, że zyskał przydomek- Kuthalion, co znaczy "Mistrz Łuku". Po tym jak Beleg niefortunnie zginął z ręki swego przyjaciela Turina, Belthrondinga złożono u jego boku w grobie.


8. Dramborleg

Dramborleg to wielki topór Tuora przechowywany w Numenorze.


9. Glamdring

Miecz należący do Gandalfa, znaleziony (podobnie jak Żądło Bilba i Orkrist Thorina) w jaskini trolli (Williama Hugginsa, Berta i Toma). Pochwę i rękojeść miał pięknie zdobioną drogimi kamieniami.
Ostrze, zwane "młotem na wroga", dzierżył, według Elronda, w przeszłości sam król Gondolinu . Czyżby klinga miała ongiś należeć do potężnego Turgona? Godnym więc posługiwania się nim okazał się jego nowy właściciel. Mithrandir bowiem jak niesie wieść wielkich dokonał czynów.
A Glamdring nie mało mu w tym pomógł. To przecież to ostrze starło się w walce z płomiennym, czerwonym sztyletem Balroga. Broń potwora rozprysła się na kawałki. Od ciosu zadanego tym kordem padł Wielki Goblin z Gór Mglistych. Takoż w czasie wojny z Mordorem, bitwie na polach Pelennoru, bitwie pięciu armii, miecz często spadał na wrogów.


10. Grond

Była to wielka maczuga Morgotha (Melkora), zwana "Młotem Podziemnego Świata". Melkor wykorzystał ją w walce z Fingolfinem. Warto wspomnieć, że na cześć tej broni nazwano taran, który posłużył do rozbicia bramy Minas Tirith (Powrót Króla, V, 4).


11. Gurthang

Gurthangiem przezwano miecz Anglachel (patrz Anglachel), po przekuciu go na nowo dla Turina przez biegłych płatnerzy z Nargothrondu. Chociaż miecz pozostał czarny, ostrze jego świeciło jasnym blaskiem. Jego nazwę tłumaczy się jako "Żelazo Śmierci".
Turin dał dowody wielkiego męstwa i znajomości sztuki wojennej w wielu walkach, że zasłynął pod mianem Mormegila (czyli Czarnego Miecza).
Niestety Turin zamordował Gurthangiem niewinnego Brandira, który kochał się w Nienor. Następnie nieświadomy, że Niniel (imię to nadał Turin Nienor, gdy ją spotkał) to jego siostra, poślubił ją.
Tym to ostrzem pokonał i zabił Turambar Ojca Smoków- straszliwego Glaurunga. Smok rzucił niegdyś na Turina i jego siostrę- Nienor klątwę, w wyniku której Turambar stracił wszystko (Niniel popełniła samobójstwo rzucając się do rzeki, gdy dowiedziała się o tym, że poślubiła brata).
Po pokonaniu gada Turin doszedł do wniosku, że jego istnienie nie ma sensu. Wbił rękojeść Gurthanga w ziemię i rzucił się piersią na jego ostrze, a czarna klinga zadała mu śmierć. Elfy które znalazły martwego Turina, odkryły, że miecz pękł na dwoje.
Szczątki tego najsławniejszego ostrza Śródziemia złożono w kurhanie obok Turina.


12. Narsil- Anduril

Miecz Elendila zrobiony przez Telchara z Nogrodu (Hollowbold, "siedziba wydrążona w skale", gród krasnoludzki w Górach Błękitnych, przekład krasnoludzkiej nazwy Tumunzahar na język sindariński).
Elendil w czasie bitwy pod Orodruiną został śmiertelnie raniony przez Saurona, a jego miecz pękł pod ciężarem padającego ciała. Isildur (syn Elendila) szczątkiem Narsila odrąbał Sauronowi Pierścień z ręki. On to zabrał to co zostało z ostrza z pola bitwy. Orkowie jednak nadal go ścigali i rozbili jego kompanię w bitwie na polach Gladden. Wówczas to zaginął Pierścień, zginęli synowie Isildura (Elendur, Aratan i Kiryon) i wszyscy Dunadainowie. Ocalało jedynie trzech ludzi, w tym giermek Ohtar, który to zabrał szczątki Narsila i wręczył je Valandilowi (najmłodszemu z synów Isildura), przebywającemu z matką w Imladris (Rivendell).
Złamane ostrze straciło jednak blask i nie zostało przekute na nowo. Elrond przepowiedział, że stanie się to dopiero wtedy, gdy odnajdzie się Pierścień Rządzący i powróci Sauron.
Szczątki Narsila były przekazywane z pokolenie na pokolenie przez Numenorejczyków. Jednak z biegiem lat lud ten zmalał, a chwała jego minęła. Tylko w domu Elronda pamiętano o legendzie i z czcią przechowywano szczątki miecza. A ród Isildura trwał nieprzerwanie z ojca na syna...
Aż pewnego dnia Sauron wrócił (początkowo ukrywał się w Dol Guldur), a Pierścień został odnaleziony przez Bilba. Płatnerze elfów na nowo przekuli miecz Elendila. Na ostrzu wyryli siedem gwiazd między księżycem w nowiu a promienistym słońcem, zaś wokół mnóstwo znaków runicznych. Jego nowym właścicielem został Aragorn, syn Arathorna potomek Isildura. Miecz znów jaśniał blaskiem. W słońcu rozbłyskiwał szkarłatem, w poświacie miesięcznej zimną bielą. Aragorn nazwał go Andurilem, Płomieniem Zachodu.
Długo by prawić jakich czynów dokonał nim Elessar, dnia by z pewnością nie stało, dość powiedzieć, że liczne legendy opiewają dzielność króla, ale jeszcze liczniejsze ostrość klingi Andurila.


13. Orkrist

Ostrze to posiadał legendarny Thorin Dębowa Tarcza. Znalazł je podczas plądrowania jaskini trolli (Williama Hugginsa, Berta i Toma). Jego twórca (zapewne jakiś elfi kowal z Gondolina- stamtąd pochodził miecz) nie poskąpił ni złota, ni klejnotów by nadać blasku rękojeści i pochwie broni.
Nazwa jego (przetłumaczona przez Elronda z dawnego języka Gondolinu) to "pogromca goblinów". Wielu orków padło z ręki Thorina w Górach Mglistych.
Po śmierci Thorina (z powodu ran zadanych mu w bitwie pięciu armii) król elfów (Thranduil) złożył na jego grobie Orkrista (odebrał mu go niegdyś, gdy Thorin był więźniem w jego leśnej jaskini). Pieśń głosi, że od tej pory miecz zawsze rozbłyskiwał światłem, gdy w pobliżu Samotnej Góry (Erebor) zjawił się nieprzyjaciel. Od tamtego czasu nikt nie mógł zaskoczyć krasnoludów w twierdzy.


14. Ringil

Ringil to miecz Fingolfina, który wykorzystał go podczas walki z Morgothem. Lśnił on niczym sopel lodu, a pochwę miał wysadzaną kryształami. Przed śmiercią Fingolfin zdołał ciąć tym ostrzem stopę Morgotha, aż wytrysnęła z niej czarna, dymiąca krew.


15. Smoczy Hełm Dor- lominu

"Był to hełm z szarej stali zdobionej złotem i zwiastującymi zwycięstwo runami. Miał moc chronienia przed ranami i śmiercią, tego kto go nosił, miecz pękał w zetknięciu z mocną stalą, a strzały odeń odskakiwały. Przyłbica, wzorowana na osłonach stosowanych przez krasnoludy podczas pracy w kuźni, chroniła twarz wojownika przed ogniem i strzałami, pozwalała jednak dostrzec nieprzyjaciołom budzące w ich sercach grozę oblicze. Całość zwieńczona została pozłacaną podobizną smoka Glaurunga, krótko bowiem przed ukończeniem dzieła bestia po raz pierwszy wyłoniła się z bram Morgotha. Hador, a po nim Galdor, nosili go często w bitwie, górując nad polem walki (...)"
Tak naprawdę ten hełm został wykonany dla Azaghala (władca krasnoludów z Belegostu; zraniony przez Glaurunga podczas Nirnaeth Arnoediad , później przez niego zabity). Azaghal podarował go Maedhrosowi, w podzięce za uratowanie życia i majątku podczas napadu orków na Drodze Krasnoludów w Beleriandzie Wschodnim. Z kolei Maedhros sprezentował hełm Fingonowi, za to, iż ten przepędził Glaurunga do Angbandu. Nikt jednak, prócz Hadora i jego syna Galdora, nie mógł nosić bez wysiłku tego hełmu, wykonanego na modłę krasnoludzką. Toteż Fingon przekazał go Hadorowi i od tej pory Smoczy Hełm stał się dziedzictwem rodu Hadora.
Został on wykuty przez mistrza Telchara, kowala z Nogrodu (patrz też Angrist, Narsil).
Turin jako prawnuk Hadora odziedziczył Smoczy Hełm.


16. Żądło

Przesławne Żądło zostało znalezione przez poczciwego Bilba w jaskini trolli (Williama Hugginsa, Berta i Toma). Faktycznie był to nóż w skórzanej pochwie. Trollom mógł posłużyć tylko jako "kozik kieszonkowy", ale dla hobbita stanowił krótki miecz.
Elrond odkrył, iż ostrze to zostało wykute przez elfy z Gondolinu na wojnę z orkami (goblinami). Oręż pochodził zapewne z grobu jakiegoś smoka lub goblina (to one zniszczyły Gondolin) i została złupiona, bądź znaleziona przez wspomnianych trolli.
Jak nosi wieść Żądło świeciło własnym światłem, jeżeli w pobliżu znajdował się jakiś ork. To tym mieczykiem rozgromił Bilbo w Mrocznej Puszczy pająki.
Ostrze następnie trafiło do Froda, który okazał się godnym dziedzicem i wspaniale je wykorzystał. To on w Morii, w komnacie Mazarbul, ciął nim potężną stopę jaskiniowego trolla. Wreszcie to na ten miecz nabiła się niezwyciężona Szeloba.
Po zniszczeniu Pierścienia, Frodo przekazał miecz Samowi, ale jeszcze na koronacji króla Elessara dzierżył go krewniak Bilba.


Bibliografia:
1. J.R.R. Tolkien; Hobbit, czyli tam i z powrotem; tł. Maria Skibniewska; Iskry, Warszawa 1997
2. J.R.R. Tolkien; Sillmarilion; tł. Maria Skibniewska; Amber; Warszawa 1998
3. J.R.R. Tolkien; Niedokończone opowieści; tł. Radosław Kot; Amber, Warszawa 2002
4. J.R.R. Tolkien; Władca Pierścieni; tł. Maria Skibniewska; Muza S.A./EMPiK, Warszawa 2001


Dział prowadzi Hippocentaurus


Jeżeli podoba Ci się ta strona i jesteś prawdziwym fanem Tolkiena, to oznaka, że powinieneś na nas zagłosować :).



Allarte.pl

TheHobbitFilm.com

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zabrania się wykorzystania powyższych materiałów tekstowych oraz zdjęć bez zgody właścicieli.
Copyright © by Ada Myzik
Hosted by Cyberdusk.pl