Strona Główna
Archiwum News
Redakcja
Współpraca
O Stronie
Subskrypcja



J.R.R Tolkien
Zdjęcia Tolkiena
Inspiracje Tolkiena
Śladami Tolkiena
Eseje i felietony
Wywiady
O Książkach
Recenzje
Zapowiedzi wydawnicze
Wiersze
Tłumacze
Tłumaczenie "Hobbita"
Okładki
Wizje Ardy
Dźwięki Ardy
Opera "Leithian"
Galeria
Postacie
Mapy
Valinor
Proroctwa Mandosa
Numenor
Śródziemie
Miejsca
Rasy
Trzy Rasy
Języki
Bronie
Bitwy
Chronologia Krain Zachodu



Wydarzenia Tolkienowskie
FanKlub
FanArt
Wiersze Fanów
Fan Fiction
Hydepark
Horoskopy
Gadżety
Fan Quiz
Komiksy
Hobbit - komiks
Galeria na życzenie



Film-po co
Wersja DVD
Tapety
Download
Trailery
Enya
Obsada
Artykuły prasowe
Reżyser
Ekipa Filmowa
Nowa Zelandia
Wytwórnia
Efekty specjalne
Muzyka Filmowa
Recenzje filmu
Wasze opinie



Kalendarium
Księga gości
Czat
Linki

Bitwa o Obóz



Bitwę w Obozie lub inaczej Bitwę o Obóz poprzedziły trwające niemal 100 lat najazdy i konflikty z Woźnikami.

Już w latach 490 - 550 Gondor prowadził walki z Easterlingami z Rhun, którzy w 490 roku przekroczyli Dagorlad. W tych walkach Gondor był wspierany przez książęta z Rhovanionu, zamieszkujących tereny na wschód od Zielonego Lasu. Dużo później, w 1851 roku na zachodzie pojawiły się liczne i dobrze uzbrojone grupy Easterlingów, których nazwano Woźnikami, od wielkich wozów, którymi przemieszczał ich lud i wojownicy. Trzykrotnie dochodziło do walk pomiędzy nimi a Gondorem.

I bitwa - Bitwa na Równinie 1856 rok Trzeciej Ery W roku 1856 doszło do pierwszego konfliktu zbrojnego. Ludzie z Północy przyjęli na siebie pierwszy atak. Gondor pospieszył im z pomocą. Król Narmacil II poprowadził wielką armię na równiny położone na południe od Mrocznej Puszczy. Został jednak pokonany i sam zginął w boju. Padł południowy i wschodni Rhovanion, a ziemie Ludzi Północy zajęli Woźnicy. Wojska Gondoru, pobite na Dagorlad cofnęły się za Andiunę w wyniku, czego przez następne 43 lata Woźnicy władali wschodem.

II bitwa - 1899 rok W roku 1899 doszło do kolejnych walk. Król Calimehtar, syn Narmacila II, postanowił pomścić klęskę Bitwy na Równinach. Wysłannicy z Północy, przysłani przez Marhwiniego ostrzegli króla, że Woźnicy przygotowują się do najazdu na Calenrdhorn od strony płycizn. Przynieśli też wieść, że szykuje się także bunt zniewolonych Ludzi Północy, który pogrąży w chaosie krainę Woźników. Calimehtar wyprowadził potajemnie przed wrogiem armię z Ithilien. Gdy Woźnicy ruszyli całą swoją siłą, król Calimehtar zarządził odwrót, odcinając wrogów od jego terenów. Obydwie armie starły się w bitwie na Dagorlad, ale żadna ze stron nie zdobyła przewagi. W kulminacyjnym momencie bitwy przybyli wysłani wcześniej przez Calimehtara jeźdźcy, którzy po przebyciu Płycizn i połączeniu się z armią Marhwiniego uderzyli na tyły i flanki Woźników. Zwycięstwo było całkowite. Nieprzyjaciele w popłochu uciekali na północ. W bitwie poległa jedna trzecia armii Woźników. Jeźdźcy Marhwiniego runęli w pościg za uciekinierami aż do Mrocznej Puszczy. Gdy tam dotarli w dali ukazały się dymy pożarów wywołanych przez bunt zniewolonych Ludzi Północy przeciw Woźnikom. Niszczono ich obozy składające się z wielkich wozów. Calimehtar i Marhwini wspólnie złamali potęgę Woźników z Rhovanionu, stanowiących zagrożenie dla obydwu państw. Na 45 lat na północy zapanował spokój. Do kolejnych walk doszło podczas Bitwy w Obozie.


Bitwa w Obozie1944 roku
Woźnicy trwali nadal w nienawiści do Gondoru. Pragnęli zemsty i bogactw królestwa Dunedainów. Po klęsce powoli odbudowywali swoje siły. Zawarli także przymierza z mieszkańcami Khandu, Easterlingami i Bliskim Haradem. Gondor nie wiedział o ich działaniach. Jednak Forthwini, syn Marhwiniego, ostrzegł króla Gondoru - Ondohera, że Woźnicy z Rhovanionu czynią przygotowania wojenne. Gondor nie miał zbyt wiele czasu do zorganizowania obrony, ale przygotowano niewielką armię. Ondoher podzielił swoje siły na Armię Północną i Południową. Ta druga była mniejsza, dowodził nią Earnil, członek rodu królewskiego. Za swoją bazę obrał Pelargir. Natomiast Armią Północną dowodził sam król.

W drugiej połowie 1944 roku do króla dotarły wieści o nadciągających wrogich wojskach. Earnil z połową swoich sił przeprawił się za Anduinę, z rozmysłem zostawiając brody na Porosie bez obrony. Rozłożył swój obóz 40 mil na północ od Południowego Ithilien.

Król Ondoher ruszył z wojskiem na północ przez Ithilien kierując się na równinę Dagorlad, co miało stanowić złą wróżbę dla wrogów. Woźnicy zaatakowali dużo wcześniej niż się spodziewano. Zaskoczyli armię Gondoru zanim zdołała zająć odpowiednie pozycje. Straż przednia nie dotarła jeszcze do Bram Mordoru. Za nimi nadciągało siły główne wraz z oddziałem królewskim, a dalej kroczyło lewe i prawe skrzydło, które miały zająć właściwe pozycje po wyminięciu Ithilien. Spodziewano się ataku z północy lub północnego wschodu. Jednak Woźnicy z wielką armią zebraną na brzegach śródlądowego Morza Rhun, wzmocnieni sojusznikami z Khandu ruszyli na Gondor ze wschodu, przemieszczając się szybko wzdłuż Ered Lithui. Ich przemarsz dostrzeżono zbyt późno. Gdy czoło armii Gondoru ledwie zrównało się z Morannonem, na wschodzie pojawił wielki tuman kurzu, wzniecony przez przeciwników. Nadciągali na rydwanach bojowych, w towarzystwie jazdy, o wiele liczniejszej niż oczekiwano. Ondoher zdołał tylko wysłać wiadomość do dowódcy prawego skrzydła Minohtara, aby zajęli pozycję na lewej flance.

Rydwany i jazda uderzyli na nie w pełni przygotowanych Gondorczyków, koncentrując atak na oddziale pod sztandarem królewskim. Straż królewska została rozniesiona, a sam król zginął wraz z synem Arthamirem. Napastnicy zmusili oddziały Gondoru do ucieczki wprost na następujące z tyłu dalsze szeregi Dunedainów. Po śmierci króla dowodzenie bitwą przejął Minohtar. Zebrał wokół siebie niedobitki czołowych oddziałów i własnych ludzi pod swoim sztandarem. Wysłał też wiadomość do Adrahila z Dol Amroth, dowódcy lewego skrzydła, nakazując im wycofać się. Adrahil miał zająć się obroną pomiędzy Cair Andros a górami Ephel Duath, gdzie przejście było najwęższe. Minohtar chciał jak najdłużej zatrzymać marsz głównych sił Wożników. Nakazał także Adrahilowi powiadomić o klęsce pod Morannonem Earniła, dowódcę Armii Południowej. W tej bitwie zginął także drugi królewski syn Faramir. Miał on zgodnie z rozkazem pozostać w Minas Tirith, aby nie narażać na śmierć wszystkich następców tronu. Jednak Faramir złamał rozkaz i jako renegat ruszył do walki. Zabito go zanim nadeszła pomoc.

Dopiero dwie godziny później do ataku ruszyły główne siły Woźników. Minohtar wycofał się do początku Wielkiego Północnego Traktu Ithilien. Minohtara wsparli Eothedzi - Ludzie Północy. Tylna straż Minohtara nie wytrzymała obrony i Woźnicy, którzy wkroczyli do Ithilien. Wszyscy, którzy ocaleli uciekli, aby przyłączyć się do Adrehila.

Początkowe zwycięstwo miało dla Woźników złe skutki. Pierwszy atak przypuścili za wcześnie, a główny atak nadszedł za późno. Ponieważ byli przyzwyczajeni do walki na otwartym terenie, nie mogli w pełni wykorzystać swojej przewagę liczebnej. Upojeni pierwszym zwycięstwem, zdobyciem sztandaru królewskiego oraz zabiciem króla, byli przekonani, że bitwa jest wygrana i pozostaje tylko dokonać inwazji na Gondor. Woźnicy urządzili postój i wydali w swoim obozie ucztę na część zwycięstwa.

Tymczasem Earnil, dowódca Armii Południa odniósł w południowej części Ithilien wielkie zwycięstwo, niszcząc armię Haradrimów, która jak przewidywał, przeprawiła się przez Poros i dokonała najazdu na Południowy Ithilien. W zwycięskiej bitwie rozbił i pokonał ich armię na północ od rzeki Poros.

Na wieść o klęsce wojsk królewskich pośpieszył na północ zbierając po drodze resztki Armii Północnej. Zaskoczyli główny obóz Woźników w chwili, gdy nieprzyjaciele przekonany o całkowitym triumfie ucztowali. Już pierwsze uderzenie Earnila rozbiło zaskoczonych wrogów. Gondorczycy podpalili wozy i wypędzili ogarniętych paniką najeźdźców z Ithilien. Wielu Woźników zabito na miejscu. Inni uciekali na wschód przez Dagorlad. Większość uciekinierów utonęła w Martwych Bagnach. Bitwa w Obozie zakończyła się całkowitym zwycięstwem, a resztki Woźników uciekły.

W sytuacji, gdy król i jego obydwaj synowie zginęli na tronie Gondoru zasiadł pochodzący z królewskiego rodu, zwycięski wódz Earnil. Ta bitwa, wraz z wcześniejszymi zwycięstwami Earnila nad Woźnikami i Haradrimami w południowym Ithilien, położyły kres ich najazdom na Gondor.


Jeżeli podoba Ci się ta strona i jesteś prawdziwym fanem Tolkiena, to oznaka, że powinieneś na nas zagłosować :).



Allarte.pl

TheHobbitFilm.com

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zabrania się wykorzystania powyższych materiałów tekstowych oraz zdjęć bez zgody właścicieli.
Copyright © by Ada Myzik
Hosted by Cyberdusk.pl