Strona Główna
Archiwum News
Redakcja
Współpraca
O Stronie
Subskrypcja



J.R.R Tolkien
Zdjęcia Tolkiena
Inspiracje Tolkiena
Śladami Tolkiena
Eseje i felietony
Wywiady
O Książkach
Recenzje
Zapowiedzi wydawnicze
Wiersze
Tłumacze
Tłumaczenie "Hobbita"
Okładki
Wizje Ardy
Dźwięki Ardy
Opera "Leithian"
Galeria
Postacie
Mapy
Valinor
Proroctwa Mandosa
Numenor
Śródziemie
Miejsca
Rasy
Trzy Rasy
Języki
Bronie
Bitwy
Chronologia Krain Zachodu



Wydarzenia Tolkienowskie
FanKlub
FanArt
Wiersze Fanów
Fan Fiction
Hydepark
Horoskopy
Gadżety
Fan Quiz
Komiksy
Hobbit - komiks
Galeria na życzenie



Film-po co
Wersja DVD
Tapety
Download
Trailery
Enya
Obsada
Artykuły prasowe
Reżyser
Ekipa Filmowa
Nowa Zelandia
Wytwórnia
Efekty specjalne
Muzyka Filmowa
Recenzje filmu
Wasze opinie



Kalendarium
Księga gości
Czat
Linki

Bitwa u Brodów Erui



Była to decydująca bitwa podczas Waśni Rodzinnej w Gondorze. Miała miejsce w 1447 roku Trzeciej Ery. Do konfliktu doszło, gdy Valacar - syn dwudziestego króla Gondoru, Romendacila wziął za żonę rhovaniońską księżniczkę - Vidumavi, żeby umocnić przyjaźń Gondoru z północą. Było źle widziane w Gondorze, żeby następca króla brał za żonę kobietę z mniej szlachetnego i obcego plemienia, które nie miało przywileju długowieczności, jak Dunedainowie. Jeszcze podczas panowania Valacara w południowych prowincjach wybuchł przeciw niemu bunt. Po jego śmierci część Gondorczyków nie chciała uznać władzy jego syna pół-Dunedaina Eldacara, bo choć był prawowitym władcą, urodził się w obcym kraj.

Gdy Eldacar objął tron po ojcu, w Gondorze doszło do wojny domowej. Nowy król jednak uparcie bronił swoich praw do dziedzictwa. Przeciwko niemu sprzysięgła się część Gondorczyków pod wodzą innych królewskich potomków. Eldacar oblężony Osgiliath w 1437 roku, dzielnie stawiał opór buntownikom. Dopiero miażdżąca przewaga wrogów i głód zmusiły go do ucieczki z płonącego miasta. W czasie tych walk i pożarów zniszczona została piękna Wieża Kryształu,a palantir, który się w niej znajdował zatonął w rzece.

Eldacar wymknął się z rąk przeciwników i znalazł schronienie na północy, u swoich krewniaków w Rhovanionie. Zebrał wokół siebie wielu zwolenników, spośród Nortów, służących w armii Gondoru, jak i spośród Dunedainów, zamieszkujących północne prowincje. Wielu z nich darzyło szacunkiem mężnego Eldacara, natomiast nienawidzili jego rywala. Był nim Castamir, wnuk młodszego brata Romendacila, ojca Eldacara. Uzurpator, poza bliskim pokrewieństwem z rodem królewskim, zajmował stanowisko Dowódcy Floty, a ponadto miał duże poparcie wśród mieszkańców wybrzeża i wielkich portów: Umbaru i Pelargiru.

Wkrótce po przejęciu władzy Castamir zraził do siebie ludzi z powodu skąpstwa, okrucieństwa i wyniosłości. Podczas oblężenia Osgiliath skazał na śmierć schwytanego do niewoli, Ornendila, syna Eldacara. Ponadto rzezi i zniszczeń, jakie z jego rozkazu spadły na miasto nie można było usprawiedliwić koniecznością wojenną. Czynów tych nie zapomniano mu w Minas Anor i w Ithilien. Gondorczycy stracili do niego resztę poważania, gdy przekonano się, że nie dba o ziemię, tylko o swoją flotę, a nawet zamierza przenieść stolicę do Pelargiru.

Zaledwie po dziesięciu latach sprawowania władzy uzurpator Castamir był już znienawidzony przez Dunedainów, którzy zwrócili się ku prawowitemu królowi. Eldacar korzystając ze sprzyjających okoliczności wraz z wielką armią ruszył na południe by odzyskać tron. Wkroczył do Gondoru na północy, z Calenardhonu. Na jego spotkanie z Anorien i z Ithilien podążali liczni zwolennicy. Do decydującej bitwy doszło u brodów rzeki Erui w Lebeninie, podczas której przelano dużo najszlachetniejszej krwi Dunedainów. Eldacar pokonał siły Castamira i własnoręcznie zabił uzurpatora w walce. Prawowita linia dziedzictwa Gondoru została zachowana. Ale ocaleni synowie Castamira wraz z niedobitkami buntowników uciekli do Pelargiru, gdzie zostali oblężoni przez armię Eldacara. Król nie dysponował flotą, żeby ich zaatakować z morza. Wykorzystali tę przewagę synowie Castamira. którzy zgromadzili znaczne siły i wypłynęli z Pelargiru do Umbaru. Oni i ich zwolennicy zostali Korsarzami, którzy na wiele lat stali się zaciekłymi wrogami króla. Stworzyli tam państewko niezależne od Gondoru, gdzie schronienie znajdowali wszyscy wrogowie króla. Od tej pory Korsarze z Umbaru wraz z Haradrimami walczyli przeciw Gondorowi zarówno na morzu, jak i lądzie. Doszło z nimi do kilku poważniejszych bitew. W 1551 roku Hyarmendacil II zadał klęskę Korsarzom, ale w 1634 roku napadli oni na Pelargir, złupili miasto i zabili króla. W 1810 roku Gondor odzyskał Umbar, a ostatni potomkowie Castamira zginęli. Jednak Umabar nigdy całkowicie się nie poddał, aż do powrotu króla Elessara.


Jeżeli podoba Ci się ta strona i jesteś prawdziwym fanem Tolkiena, to oznaka, że powinieneś na nas zagłosować :).



Allarte.pl

TheHobbitFilm.com

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zabrania się wykorzystania powyższych materiałów tekstowych oraz zdjęć bez zgody właścicieli.
Copyright © by Ada Myzik
Hosted by Cyberdusk.pl