Strona Główna
Archiwum News
Redakcja
Współpraca
O Stronie
Subskrypcja



J.R.R Tolkien
Zdjęcia Tolkiena
Inspiracje Tolkiena
Śladami Tolkiena
Eseje i felietony
Wywiady
O Książkach
Recenzje
Zapowiedzi wydawnicze
Wiersze
Tłumacze
Tłumaczenie "Hobbita"
Okładki
Wizje Ardy
Dźwięki Ardy
Opera "Leithian"
Galeria
Postacie
Mapy
Valinor
Proroctwa Mandosa
Numenor
Śródziemie
Miejsca
Rasy
Trzy Rasy
Języki
Bronie
Bitwy
Chronologia Krain Zachodu



Wydarzenia Tolkienowskie
FanKlub
FanArt
Wiersze Fanów
Fan Fiction
Hydepark
Horoskopy
Gadżety
Fan Quiz
Komiksy
Hobbit - komiks
Galeria na życzenie



Film-po co
Wersja DVD
Tapety
Download
Trailery
Enya
Obsada
Artykuły prasowe
Reżyser
Ekipa Filmowa
Nowa Zelandia
Wytwórnia
Efekty specjalne
Muzyka Filmowa
Recenzje filmu
Wasze opinie



Kalendarium
Księga gości
Czat
Linki





Bitwa miała miejsce w 2 roku Trzeciej Ery. Po zwycięstwie nad Sauronem i zniszczeniu Barad-dur, Isildur objął władzę nad obydwoma królestwami Gondoru i Arnoru. Przez dwa lata po wojnie przebywał w Gondorze, gdzie wspólnie z Melendilem, synem Anariona umacniali sojusze. W tym czasie większość armii Arnoru powróciła do Eriadoru.

Gdy i Isildur zdecydował się na powrót, ruszył w pośpiechu, kierując się najpierw do Imladris, gdzie przebywał jego najmłodszy syn i żona. Wyruszył z Osgiliath na północ Doliną Anduiny do Kirith Forn En Andrath, wysoko położonej przełęczy Północy, z której szlak opadał ku Rivendell. Rozważał także podróż innym szlakiem wiodącym na zachód, a potem na północ, aż do spotkania dróg w Arnorze i wiodącym dalej do Imladris. Przewidywał, że podróż zabierze mu 40 dni i dotrze do celu przed zimą. Isildur wybrał pierwszą znacznie krótszą trasę, choć prowadziła przez niebezpieczny teren. Jednak po pokonaniu Saurona nie obawiał się żadnych niebezpieczeństw, jedynie komplikacji pogodowych. Towarzyszyli mu jego trzej najstarsi synowie: Elendur, Araton i Kiryon oraz eskorta 200 wyborowych wojowników Arnoru, zaprawionych w boju. Wieźli ze sobą wielkie bogactwa oraz szczątki legendarnego miecza Elendila - Narsila.

Trzydziestego dnia podróży mijali północny skraj pól Gladden. Maszerowali pradawną ścieżką elfów prowadzącą do królestwa Thranduila. Nagle, gdy zaczęło się ściemniać, usłyszeli przeraźliwe wrzaski orków, którzy wypadali spomiędzy drzew i zbiegali po zboczu. Był to oddział orków ukrywający się w Górach Mglistych, dowodzonych przez pałających nienawiścią żołdaków z Barad-dur. Liczebnością dziesięciokrotnie przewyższali ilość Dunedainów.

Isildur rozkazał uformować thangail - mur z tarcz ustawionych w dwóch zwartych szeregach, który w razie potrzeby można było wyginąć z boków a nawet uformować okrąg. Jednak górski teren utrudniał stworzenie skutecznej linii obrony. Nie mieli również szans na pomoc, ponieważ Moria i Lorien zostały daleko z tylu, a do królestwa Thranduila było jeszcze cztery dni drogi. Orkowie podchodzili coraz bliżej. Isildur wezwał swojego giermka Ohtara, wręczył mu szczątki Narsila i rozkazał mu uciekać w asyście dwóch młodzieńców.

Orkowie najpierw ostrzelali ich gradem strzał z łuków, a potem runęli całą masą, żeby rozbić mur z tarcz. Jednak to im się nie udało, a strzały odbijały się od numenorejskiej zbroi. Atak zwolnił tempo, a szeregi orków rozproszyły się. Isildurowi zdawało się nawet, że odstępują ku puszczy i nakazał marsz bliżej rzeki. Napastnicy byli jednak zajadłymi wrogami Dunedainów. Ponadto Pierścień wzywał ich swoją mocą, silnie działając na wszystkie sługi Saurona. Wojownicy przeszli zaledwie milę, gdy znów zostali zaatakowani. Orkowie ruszyli szeroką ławą na oddział Dunedainów i otoczyli ich szerokim kręgiem.

Isildur zarządził, by się zatrzymali. Orkowie krok po kroku zbliżali się. Syn Isildura Elendur namawiał ojca, by użył mocy Pierścienia, jednak król nie władał wystarczającą mocą by nad nim zapanować, a Jedyny sprawiał mu dotkliwy ból. Pierścień był dla niego brzemieniem i teraz żałował, że nie oddał go powiernikom trzech elfich pierścieni. W tym momencie orkowie rzucili się do ataku. Co roślejsi skakali na Dunedainów i uśmiercali ich uściskiem szpon. Choć ginęło kilkakrotnie więcej orków niż ludzi, to ich przewaga była wielka. Zabity został Kiryon i Araton, który śpieszył na ratunek bratu. Elendur widząc zbliżającą się klęskę ponownie odszukał Isildura. Król za sprawą blasku Elendimira, kryształowej gwiazdy, który nosił na czole, widoczny był w ciemnościach. Blask klejnotu wzbudzał taką trwogę wśród orków, że schodzili mu z drogi. Za namową syna Isildur pomimo bólu, założył na palec Pierścień i znikł wszystkim z oczu. Wtedy widziano go ostatni raz.

Pomimo bohaterstwa Dunedainów i zaciętej obrony, nie zdołali pokonać takiej gromady orków. Niemal wszyscy zginęli. Z całego oddziału ocalał tylko giermek Elendura, który ogłuszony leżał pod zwałami zwłok. Zabity został także Elendur, najmądrzejszy z synów Isildura, któremu przepowiadano wielką przyszłość, ponieważ najbardziej przypominał swojego dziadka Elendil.

Isildur dotarł do Anduiny. Samotny i zrozpaczony zdjął pancerz i oręż, a potem rzucił się do Wielkiej Rzeki w nadziei, że dostanie się na drugi brzeg. Gdy płynął nurtem rzeki Jedyny sam zsunął się z palca Isildura. Po wyjściu z wody, na palcu nie miał już Pierścienia i stał się widzialny. Jedyny zdradził go przed orkami, którzy dostrzegli światło klejnotu na czole króla i ze strachu zarzucili go zatrutymi strzałami. Tak zginął Isildur, król wszystkich Dunedainów, władca Arnoru i Gondoru. Był pierwszą ofiara Pierścienia. Jedyny tymczasem opadł na dno rzeki, gdzie przeleżał tysiące lat.
Bitwę na Polach Gladen przeżył Othar i jego towarzysze a także Estelmo - giermek Elendura. Znaleziono go, gdy nadeszła spóźnioną pomoc. To mieszkańcy lasu powiadomili Thranduila i wspólnie z elfami rozgonili resztki orków, którzy pomimo zwycięstwa, ponieśli wielkie straty i już nigdy nie ponawiali ataków w tej okolicy.

Bitwa ta zakończyła się masakrą i klęska militarną Dunedainów. Arnor stracił swoich najlepszych wojowników. Jednak największym ciosem była śmierć najszlachetniejszych członków królewskiego rodu, króla Isildura i jego trzech synów, potencjalnych następców. Ocalało tylko kilku wojowników i szczątki Narsila. Królestwo Arnoru nie zdołało wyrównać poniesionej na Polach Gladden straty. Nigdy nie wróciło do dawnej potęgi i znaczenia.

Odtworzenie ostatnich wydarzeń, po ucieczce Isildura, stało się możliwe dopiero w czasach Wojny o Pierścień, gdy odnalazł się Jedyny. Ponadto po pokonaniu Sarumana, w Otrhanku odnaleziono za tajemnymi drzwiami stalową szafę, w które ukryte było złote pudełko na cienkim łańcuszku, to samo, w którym Isildur nosił Pierścień oraz bezcenny klejnot Elendimir, biała gwiazda z kryształu elfów osadzona w mitrilu, który trafił do spadkobiercy Isildura - Elessara.


Jeżeli podoba Ci się ta strona i jesteś prawdziwym fanem Tolkiena, to oznaka, że powinieneś na nas zagłosować :).



Allarte.pl

TheHobbitFilm.com

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zabrania się wykorzystania powyższych materiałów tekstowych oraz zdjęć bez zgody właścicieli.
Copyright © by Ada Myzik
Hosted by Cyberdusk.pl