Strona Główna
Archiwum News
Redakcja
Współpraca
O Stronie
Subskrypcja



J.R.R Tolkien
Zdjęcia Tolkiena
Inspiracje Tolkiena
Śladami Tolkiena
Eseje i felietony
Wywiady
O Książkach
Recenzje
Zapowiedzi wydawnicze
Wiersze
Tłumacze
Tłumaczenie "Hobbita"
Okładki
Wizje Ardy
Dźwięki Ardy
Opera "Leithian"
Galeria
Postacie
Mapy
Valinor
Proroctwa Mandosa
Numenor
Śródziemie
Miejsca
Rasy
Trzy Rasy
Języki
Bronie
Bitwy
Chronologia Krain Zachodu



Wydarzenia Tolkienowskie
FanKlub
FanArt
Wiersze Fanów
Fan Fiction
Hydepark
Horoskopy
Gadżety
Fan Quiz
Komiksy
Hobbit - komiks
Galeria na życzenie



Film-po co
Wersja DVD
Tapety
Download
Trailery
Enya
Obsada
Artykuły prasowe
Reżyser
Ekipa Filmowa
Nowa Zelandia
Wytwórnia
Efekty specjalne
Muzyka Filmowa
Recenzje filmu
Wasze opinie



Kalendarium
Księga gości
Czat
Linki

Trzecie Wielka Bitwa - Wojna Gniewu



Około 100 lat po Piątej Bitwie o Beleriand, do wybrzeży Valinoru dotarł Earendil, syn Idril i Tuora. Był jedynym mieszkańcem Śródziemia, który zdołał tego dokonać od czasu Wielkiej Ucieczki. Został wezwany przed oblicze Potęg Ardy. Jako potomek człowieka i elfki przemówił w imieniu Dwóch Pokoleń Dzieci Iluvatara. Prosił o przebaczenie dla Noldorów, opowiadał o ich niedoli i klęskach w Beleriandzie, o okrucieństwie Morgotha. Valarowie wzruszeni jego słowami, wysłuchali błagań Earendila. Zdecydowali się na wyprawę przeciw Morgothowi, aby uwolnić Ardę od jego niegodziwości i zła.

Tymczasem Morgoth w swojej pysze nie spodziewał się ataku, który miał wkrótce nadejść z Zachodu. Wydawało mu się, że na zawsze skłócił ze sobą Noldorów i Valarów. Uważał także, że Valarowie, szczęśliwi w Amanie, nie troszczą się już o losy zewnętrznych krain.

Valarowie szykowali się do wyprawy. Przyłączyli się do nich Vanyarowie, lud Inwego oraz Noldorowie, którzy nigdy nie opuścili Valinoru pod wodzą Finarfina. Teleri nie przyłączyli się do wojny, ale przewieźli całą armię na swoich statkach za morze. Gdy wyprawa dotarła do Śródziemia, Beleriand aż "jaśniał blaskiem ich broni". Z mieszkańców Śródziemia po stronie Valarów do wojny przyłączyli się potomkowie Ojców Ludzi, którzy w ten sposób pomścili Huora, Hurina, Barahira i innych bohaterów. Po stronie Morgotha także walczyli ludzie, pochodzący ze szczepu zdrajcy Uldora.

Armia Valinoru nadciągała do Angbandu ze strony zachodu, prowadzona przez trąby Eonwego. Morgoth zgromadził swoje wszystkie siły tak liczne, że nie mogły pomieścić się na równinie Anfauglith. Od starć dwóch armii Zachodu i Pólnocy cały północny Beleriand rozgorzał ogniem.

Od początku Valarowie mieli przewagę. Wytępiono Barlogi, tylko kilku udało się uciec i skryć w najgłębszych jaskiniach. Orki ginęły masowo. Zostali tylko nieliczni, którzy zdołali zbiec z pola bitwy. Morgoth widząc upadek swojej olbrzymiej armii nie śmiał sam stanąć do walki. Wypuścił z głębi Angbandu najohydniejsze potwory i skrzydlate smoki. Ich natarcie z powietrza było gwałtowne, towarzyszyły mu grzmoty, błyskawice i burze ognia, aż armia Valarów cofnęła się. Wtedy pojawił się Earendil w swoim łatającym statku "Vingilot" wraz z chmarami ptaków, prowadzonych do bitwy przez króla Thorndora. Toczyli bój ze skrzydlatymi bestiami przez cały dzień i noc. Tuż przed wschodem Earendil zabił Ankalagona Czarnego, najpotężniejszego ze smoków. Strącony z nieba potwór runął na Thangorodrim druzgocząc trzy potężne szczyty. Potem wojska Valarów zwyciężyły, zabili niemal wszystkie smoki. Rozbito i otworzono lochy i podziemne jaskinie Morgotha, a moce Valarów wniknęły w głębiny Angbandu. Morgoth nie stanął do walki, ukryty w swojej najgłębszej kryjówce błagał o litość i przebaczenie. Tym razem jednak nikt już nie słuchał jego fałszywych obietnic. Odrąbano mu stopy i spętano ponownie jak przed wiekami Angainorem. Z jego żelaznej korony zrobiono mu obrożę. Odebrano mu także dwa pozostałe Silmarile. W ten sposób zniszczono królestwo zła. Z lochów wyszli niewolnicy, którzy stracili już nadzieję na uwolnienie. Morgoth został wyrzucony przez Bramę Nocy poza mury świata w bezczasową otchłań, na straży, której stoi Earendil.

Skutki bitwy

Valarowie podczas wojny używali olbrzymich mocy. Siła walk była tak wielka, że ląd na północy został rozdarty i wtargnęło tam morze, wszędzie panował chaos i zgiełk. Zniszczony został Beleriand. Większość północno-zachodniego Śródziemia została zatopiona przez morze. Miejsce, gdzie znajdowała się mogiła Turina i Morweny oparło się wstrząsom. Po Bitwie Gniewu znalazła się na niewielkiej samotnej wyspie Tol Morwen, zapewne ostatnim najdalej na zachód wysuniętym skrawku lądu. Ocalałe fragmenty Dothonionu i Wzgórza Himring nazwano potem Tol Fuin i Himling. Góry Błękitne zostały rozdarte wzdłuż dolin Ascaru, gdzie powstała Zatoka Lhun. Rzeka Lhun zmieniła bieg. Inne rzeki także zmieniły koryta, a po Sirionie nie było śladu. Nogrod i Belegost, siedziby krasnoludów zostały zniszczone. Z Gór Żelaznych pozostały zaledwie szczątki, jak np. Góry Szare. Zachodni skraj Lodowej Zatoki Forchel pokrywa się z dawnym zbiegiem Ered Engrin i Ered Luin. Linia brzegowa również uległa zmianom, powstały nowe zatoki. Po Trzeciej Wielkiej Bitwie całkowicie zmienił się kształt i powierzchnia Śródziemia.


Jeżeli podoba Ci się ta strona i jesteś prawdziwym fanem Tolkiena, to oznaka, że powinieneś na nas zagłosować :).



Allarte.pl

TheHobbitFilm.com

Wszelkie prawa zastrzeżone. Zabrania się wykorzystania powyższych materiałów tekstowych oraz zdjęć bez zgody właścicieli.
Copyright © by Ada Myzik
Hosted by Cyberdusk.pl